CDC Home | Feedback | updated on 28 May 2008

ChristianDisciplesChurch

A Christian Evangelism and Discipling Ministry

| About Us

| Hotlinks

Oasis

Higher Ground

Trainings

Doctrinal & Exegetical

Draw Near

Others

- Chinese

- English

Music & Film Ministry

Languages

Tagalog

subscribe feed

Ang Panalanging Itinuro ng Panginoon 1 - "Ama Namin"
(Lord's Prayer - 1 - "Our Father")

Mateo 6:9, Mensahe ni Pastor Eric Chang

Sa ating mga pansariling pagdarasal, madalas nating gamitin ang panalanging itinuro ng Panginoon, ngunit kadalasan, hindi natin nauunawaan ang kahulugan nito. Binubulong-bulong natin ang mga salita nang hindi natin tunay na nauunawaan ang ating mga sinasabi. Dapat kong banggitin sa inyo na sa ang "Panalangin ng Panginoon" - tingnan natin ang mga salitang ito sa Mateo 6:9 - ito ang sinabi ng Panginoon: "Magsidalangin nga kayo ng ganito."* ["Pray then like this." Revised Standard Version]. Pansining hindi Niya sinabing kinakailangan ninyong gamitin ang mga salitang ito sa inyong panalangin, kundi ang: "Magsidalangin... ng ganito." Sa ibang salita, ito ay isang modelo o huwaran sa pagdarasal. Hindi ito nangangahulugang uulitin natin ito sa lahat ng oras. Ngayon, wala namang masama sa pag-uulit-ulit nito. Walang masama sa paggawa niyon. Ngunit hindi ito nakalaan para sa pag-uulit-ulit lang.

Nakapanghihinayang na marami sa ating mga Katolikong kapatiran ay seryosong nagkamali sa puntong ito, na ang nakatakda nilang panalangin ay ang "Ama Namin" at ang "Aba Ginoong Maria" lamang. Maliban doon, parang wala na silang alam na ibang paraan ng pananalangin dahil hindi sila naturuan kung paano manalangin. Matatandaan ninyong nabanggit ko noong isang araw na nang nasa Alemanya ako, hindi pa gaano katagalang lumipas, nakakilala ako ng isang Katolikong pari na nakakuwentuhan ko. Sa pagtapos ng kuwentuhan namin, pinakiusapan ko siyang manalangin, ngunit hindi niya alam kung paano manalangin. Bakit kaya hindi niya alam kung paano manalangin? Ito'y dahil sa tanang buhay niya, simpleng binabanggit niya - simpleng inuulit-ulit niya - ang "Ama Namin" at ang "Aba Ginoong Maria."

Ang "Panalangin ng Panginoon" ay Isang Huwaran Para sa Panalangin
Mayroon sa atin, kasama na ako, na naggugol ng maraming taon sa paaralang Katoliko, ay nakaaalaman ng trahedya nito, dahil hindi kailanman tayo tinuruang manalangin. Hindi natin alam kung paano manalangin. At kapag kinakailangan nating manalangin, ang tanging alam lang nating gawin ay sabihing: "Ama namin na nasa langit ka." [Mateo 6:9] Iyon ang aking ginagawa noong nasa paaralang Katoliko pa ako. Gabi-gabi, ako'y lumuluhod sa tabi ng aking kama at nagsasabing: "Ama namin na nasa langit ka, Sambahin nawa ang pangalan mo...." At parang napakaikli nito na nang matapos ito, sinabi kong, "O! Hindi sapat ang kahabaan nito!" Kaya't inulit ko itong muli. Nagmula rito ang buong ideya ng rosaryo.

Maaaring karamihan sa inyo'y nakakita na ng rosaryo. Ito ay binubuo ng mga butil [beads] sa isang sinulid o sa isang alambre, na sa dulo nito'y may isang krus na nakasabit. Tuwing magdarasal kayo ng isang panalangin, hahawakan ninyo ang isang butil, tapos pupunta sa susunod na butil para sa susunod na panalangin. Ito ang gamit ng rosaryo - upang tulungan kayong magbilang kung ilang "Ama Namin" o "Aba Ginoong Maria" na ang naipanalangin ninyo. Ito'y para hindi kayo mawala sa inyong pagbibilang. Ngunit sa ating nabasa rito, mapapansin natin na ang "Panalangin ng Panginoon" ay hindi para sa pag-uulit lamang. Ang "Panalangin ng Panginoon" ay isang huwaran para sa panalangin.

Tingnan nating muli ang panalanging ito. Sa tingin ko, ang mga salitang ito sa Mateo ay alam na alam na natin:

Ama namin na nasa langit ka, Sambahin nawa ang pangalan mo. Dumating nawa ang kaharian mo. Gawin nawa ang iyong kalooban, kung paano sa langit, gayon din naman sa lupa. Ibigay mo sa amin ngayon ang aming kakanin sa araw-araw. At ipatawad mo sa amin ang aming mga utang, gaya naman namin na nagpatawad sa mga may utang sa amin. At huwag mo kaming ihatid sa tukso, kundi iligtas mo kami sa masama. (Mateo 6:9-13)

Doon nagtatapos ang panalangin sa orihinal. Ang huling bahagi ng panalanging iyon - "Sapagka't iyo ang kaharian, at ang kapangyarihan, at ang kaluwalhatian, magpakailan man" - ay idinugtong pagkaraan ng panahaon, dahil naramdaman na may kakulangan pa ito. Kahit dito, ipinapakita sa atin na ang panalanging ito ay hindi nakalaan para ulit-ulitin, kundi ito'y isang huwaran para sa pananalangin. Ang kahalagahan nito'y ating makikita sa mga darating na mga mensahe.

Ang Kamalayan ng Presensya ng Diyos ay Mahalaga sa Pananalangin
Sa ating paglapit sa Diyos sa pananalangin, may dalawang bagay na higit na mahalaga para sa atin. Una sa lahat, kapag tayo'y nananalangin, malinaw na ang presensya ng Diyos ay mahalaga. Ibig sabihin, kailangan nating mamalayan ang presensya ng Diyos. Walang punto ang makipag-usap sa sinumang malinaw na wala sa silid.

Nakipag-usap ako sa isang kapatirang babae tungkol sa pagre-record [ng mga mensahe] kapag walang tao sa kuwarto. Para sa akin, napakahirap nitong gawin. Hindi ako sanay na magsalita sa isang tape recorder habang sinusubukang isipin na ang tape recorder na ito'y aking kaibigan o ilang kapatiran kay Cristo. Kahit na anong pagtitig ko pa sa tape recorder na ito, hindi niya makakamukha ang aking mga kapatid kay Cristo. Kaya't ang turing ko sa aking sarili ay lubhang katawa-tawa nang sinubukan kong magsalita sa makinang ito at aking ilarawan sa isip na sa kalaunan ay matatanggap ang mensaheng ito ng mga kapatiran.

Ngayon, maaaring ang imahinasyon ng ilang tao ay mas magaling kaysa sa akin. Maaaring ang imahinasyon ko ay hindi gaanong magaling, ngunit napansin kong lubhang mahirap ang makipag-usap sa isang tape recorder. Paminsan-minsan, nakapagpapadala ako ng isang mensahe sa tape dahil madalas ito'y higit na mabilis kaysa sa magsulat ng liham at higit na marami pa akong masasabi. Maaaring sanay na kayo sa mga naka-tape na mga sulat na ito. Ngunit kapag ako'y nagsasalita sa tape recorder na ito, napapansin ko na walang pagbabago ang tono ng boses ko at sa katagalan parang nagmumunimuni lang, dahil sa pakiwari ko, ako'y nakikipag-usap lamang sa aking sarili. Bakit ito isang problema? Ito'y isang problema dahil hindi ko namamalayan ang presensya ng mga taong iyon sa kwarto. At siyempre, wala sila roon! Iyon ang katotohanan. Iyon ang problem ng karamihang tao tuwing sila'y nananalangin.

Ang problema sa pananalangin, kung gayon, ay ang problema ng presensya ng Diyos dahil madalas, hindi natin namamalayan ang presensya ng Diyos. Kung kaya't natatagpuan nating wala tayong pagnanasang manalangin, sapagkat sino ang may pagnanasang makipag-usap sa pader? Sino ang nagnanais na makipag-usap sa kama kung nakaluhod sa tabi ng kama, o makipag-usap sa upuan kung nakaluhod sa tabi ng upuan? Hindi iyon kawili-wiling karanasan. Ang panalangin, kung kinakailangan nitong maging makabuluhan, ay hindi lamang pagsasanay sa isip o sa espiritu. Ito'y pag-uusap sa Diyos, o mas mainam pa, ito'y pakikipag-usap sa Diyos. Sa madaling sabi, hindi ito pag-uusap sa sarili, sa kung saan tayo lamang ang nagsasalita sa Diyos at hindi tayo nakikinig o nagbibigay sa Kanya ng pagkakataong mangusap sa atin.

Ang kakulangang ito ng pang-unawa sa presensya ng Diyos ang mismong tinatalakay ng Panginoong Jesus dito at makikita ninyo ang kagandahan ng ayos ng pagtalakay nito sa Sermon sa Bundok. Ang lahat ay inayos, ayon sa banal na karunungan ng Diyos, sa ganap na sukat at ganda. Ang dahilan kung bakit hindi natin namamalayan ang presensya ng Diyos ay dahil sa ating kakulangan ng ‘pananaw ng mga espirituwal na bagay-bagay' [insight] at pang-unawa. May isang espirituwal na pagkabulag na nagbibigay-hapis sa mga Cristiano.

1) Ang Presensya ng Diyos ay Matatagpuan sa Lahat ng Dako
Napakaganda na, ngayun-ngayon lang, pinabasa ni Bro. Wilson ang Awit 139 sa atin nang sama-sama, kung saan inaasahan kong mapapansin ninyo na sinabi roon na ang Diyos ay nasa lahat ng dako. Sa aking palagay, napakaganda ng kaayusan ng pangyayaring ito dahil walang awit na maaaring mas babagay pa rito. Sinisiguro ko sa inyong hindi ko pinakiusapang basahin niya ang awit na iyon. Sarili niya itong pinili at hindi niya alam na tatalakayin o gagamitin ko ito, dahil walang pagtukoy sa Diyos bilang Ama sa awit na iyon. Kaya't nakita nating sinasabi ng mang-aawit dito na walang lugar na hindi ninyo matatagpuan ang presensya ng Diyos. Ang Diyos ay tunay na nasa lahat ng dako! Siya'y nasa langit, ngunit kapag bumaba kayo sa Hades, ang kaharian ng mga patay, hindi pa rin ninyo Siya matatakasan.

Maraming tao ang nag-aakalang sila'y makatatakas sa pamamagitan ng pagpapakamatay. Ang pagpapakamatay ay hindi makalulutas ng anumang problema. Hindi ka makatatakas sa presensya ng Diyos sa pamamagitan ng pagpakamatay o iba pang paraan. Walang anumang paraan ang sinuman para makatakas sa presensya ng Diyos. Matatagpuan ang Diyos sa lahat ng dako! Alam natin ang bagay na ito, ngunit marami tayong alam na mga katotohanan na hindi natin malalim na napahahalagahan ang kahulugan ng kanilang katotohanan. Sinasabi nating, "Oo, ang Diyos ay nasa lahat ng dako." Ngunit panandaliang isipin kung ano ang kahulugan niyon, na ang Diyos ay nasa lahat ng dako, na sa lahat ng oras ay alam Niya ang anumang maaaring malaman tungkol sa inyo, na walang anumang paraan kayong magagawa upang takasan ang Kanyang presensya. Ito'y hindi isang katanungan ng paghahanap ng Kanyang presensya, kundi ito'y katanungan ukol sa pagkawalang kakayahang tumakas sa Kanyang presensya. Isipin ninyo ang tungkol dito sa susunod ninyong pananalangin.

Alam ninyo, sina Adan at Eba, nang sila'y nagkasala, sila'y nagtago sa mga kahuyan. Iyon ay hindi katalinuhan, di ba? Mailalarawan ninyo ba sa inyong isip na subuking magtago sa Diyos sa mga kahuyan? Hindi kayo makatatago sa Diyos kahit na maghukay pa kayo ng isang malaking butas at hanapin ang inyong daan pababa tungo sa gitna ng mundo. Hindi kayo makatatago sa Diyos kahit na maghanap pa kayo ng kuweba sa isang liblib na disyerto. Nasa lahat ng dako ang Diyos! At tayo ang nagtatago ng ating sarili sa Diyos sa ating pagtatwa [shut out] ng Kanyang presensya. Maaaring sinusubukan natin ito, ngunit ang lahat ay sa walang kabuluhan mapupunta. Tandaan kung gayon ang unang punto: Ang presensya ng Diyos ay hindi matatakasan. Hindi ninyo kailangang hanapin pa ito. Hindi Siya matatakasan. Iyon ang turo ng Kasulatan.

2) Ang Diyos ay Nasa Atin
Ang pangalawang punto ay ito: Nang tayo'y naging Cristiano, lalong naging walang kabuluhan ang katanungang kung mayroon o walang presensya ng Diyos. At dapat na walang kabuluhan ito dahil si Kristo ay nasa sa atin. Ang Banal na Espiritu ay pumasaatin upang manahan sa atin. Sinasabi sa atin ng buong Bagong Tipan ang tungkol dito, na ang Banal na Espiritu ay nananahan na ngayon sa atin at tayo'y naging templo na ng Diyos. Ngayon, ano ba ang templo ng Diyos? Kung hindi nananahan ang Banal na Espiritu sa atin, tayo'y hindi templo ng Diyos. Ngunit sinabi sa atin ni Pablo sa 1 Corinto - sa Capitulo 6 at Capitulo 3 - na ang katawan ay ang templo ng Banal na Espiritu. Ang Diyos ay nananahan sa loob natin! Napakadali ang makipag-usap sa Diyos kapag ating natanto iyon, kapag malalim nating binulay-bulay ang katotohanang nananahan ang Diyos sa hamak na katawan nating ito. Taglay natin ang kayamanang ito, sabi ni Pablo, sa sisidlang-lupa [2 Cor. 4:7]; ibig sabihin, nananahan ang Diyos sa loob ko. Iyon ay isang bagay na kamangha-mangha!

Masasabi kong ito ay isang kaisipan at isang katotohanan na para sa akin ay isang sandigan ng kalakasan, na tuwing lalabas ako araw-araw, alam kong ang Diyos ay nananahan sa akin. Sa sisidlang-lupang ito, sa bahay-putik na ito, nananahan ang Diyos sa akin. Bulay-bulayin ito minsan-minsan. Huwag nating tanggapin ang mga espirituwal na katotohanan at basta na lang sabihing, "Oo! Oo!" kundi pag-isip-isipan ang mga ito. Dito nagkakaroon ng mga malalim at mga mababaw na Cristiano. Ang mga mababaw na Cristiano ang nagsasabing ‘oo' sa lahat ng bagay. Ang mga malalim na Cristiano palalim nang palalim pa nilang iniisip at iniintindi kung ano ang kahulugan nito. Isinasagawa nila kung ano'ng dapat mangyayari dahil dito: na ang Diyos ay nananahan sa akin. Ang pangalawang punto, kung gayun, ay maaari ninyong sabihing naglalarawan ng pang-Kasulatang turo ng presensya ng Diyos na nasa atin.

3) Ang Presensya ng Diyos ay Espesyal na Nasa Kanyang Simbahan
Tinatalakay ng pangatlong punto na ating matatagpuan sa Kasulatan ang espesyal na presensya ng Diyos, halimbawa, sa mga pagtitipong tulad nito. Dito mayroong espesyal na presensya ng Diyos. Alam ninyo ba iyon? Sinabi ng Panginoong Jesus, "...kung saan nagkakatipon ang dalawa o tatlo sa aking pangalan, ay naroroon ako sa gitna nila." (Mateo 18:20) Ngayon, totoong Siya'y nananahan sa ating lahat, ngunit lalo Siyang nananahan sa kalagitnaan ng Kanyang kongregasyon. Iyan ang espesyal na presensya ng Diyos. Ang Diyos ay nasa lahat ng dako, oo, ngunit Siya'y espesyal na nasa atin at Siya rin ay espesyal na nasa Kanyang simbahan. Tulad ng nakita natin sa Israel, ang Diyos ay nasa lahat ng dako - pati na rin sa Israel! - ngunit mayroon Siyang espesyal na presensya sa templo. Doon pumupunta ang mga Israelita upang hanapin ang mukha ng Diyos. Walang puntong sabihin na, "Ang Diyos ay nasa lahat ng dako, kaya bakit pa ako mag-aabalang pumunta sa templo?" Ang punto ng pag-aabalang pumunta sa templo ay dahil ang espesyal na presensya ng Diyos ay nasa templo. Maaari sabihin ng isa o ilan sa atin: "Ang Diyos ay nasa lahat ng dako, kaya't bakit pa ako mag-aabalang pumunta sa simbahan upang manalangin? Ang presensya ng Diyos ay nasa lahat ng dako, kaya Siya'y nasa aking tahanan din." Oo, naroon nga Siya! Ngunit ang Kanyang espesyal na presensya ay matatagpuan sa simbahan. At hindi ninyo makakamtan ang biyaya ng presensyang iyon kung hindi kayo nagtitipun-tipon kahit na dalawa o tatlo lang kayo. "...kung saan nagkakatipon ang dalawa o tatlo sa aking pangalan," hindi lang nagkakatipon kundi "nagkakatipon... sa aking pangalan," na ibig-sabihin: nagtitipon para magbigay-kasiyahan sa Kanya at magpasailalim sa Kanyang kapangyarihan, kung kaya ang presensya Niya ay naroon sa isang napaka-espesyal na paraan.

Kaya madalas, matatagpuan ninyong napakabuti ang magkaroon ng kasama sa pananalangin. Ang manalanging mag-isa'y mabuti, ngunit sa pagkakaroon ng kasama sa pananalangin, nagiging mas mabisa ang panalangin, dahil sa espesyal na biyaya, espesyal na presensya ng Diyos. Sabi ng Panginoong Jesus: "...kung pagkasunduan ng dalawa o tatlo sa inyo sa lupa ang nauukol sa anumang bagay na kanilang hihilingin, gagawin sa inyo." [Mateo 18:19] At sa tamang panahon, makikita natin ang yaman ng kahulugan ng kasabihang iyon.

Ngunit nakita natin na may isang espesyal na presensya. Makikita ninyo na kung saan nagtitipon ang mga tao ng Diyos, doon ay napakadaling manalangin. Napansin ninyo na ba ito sa sarili ninyo kung gaano kadali ito? Ito'y hindi lamang sa anumang pakiramdam na namamalayan ninyo ang kanilang presensya, ngunit natatagpuan ninyong dahil sa kanilang presensya, ang pananalangin ay may kapangyarihang nagpapalapit sa inyo sa Diyos. Nakita ninyo ba iyon? Kapag nanalangin kang kasama ang mga taong tunay na nagmamahal sa Panginoon, mayroong isang espesyal na presensya ang Diyos. Hindi nakapagtataka na kadalasan, sa isang pagtitipon ng mga tao ng Panginoon, may di-pangkaraniwang pagbuhos ng Espiritu, tulad nang naibahagi kong karanasan namin sa inyo. Tunay yoong isang kakaibang karanasan para sa akin sa kung saan sa isang kumperensya noong Pagdiriwang ng Muling-Pagkabuhay ni Jesus, bumuhos at bumaba sa amin ang Banal na Espiritu na may nakamamanghang kapangyarihan. Ang ganitong karanasan ay isang bagay na muli't muling makikita lang sa pagtitipon ng mga tao ng Diyos, kung saan hinahanap nila ang Kanyang presensya, ang makita ang Kanyang mukha.

Kaya nakita natin na sa pananalangin, kinakailangang alam natin na ang presensya ng Diyos ay nasa atin. Kapag alam natin ang tatlong bagay na ito, alam natin na ang presensya ng Diyos ay nasa atin. Kahit na tayo'y nag-iisa, sa dalawang punto: na ang Diyos ay nasa lahat ng dako at ang Diyos ay nananahan sa atin, ito ay sapat na. Kapag nananalangin kayo, alam ninyo na ang Diyos ay naroroon, at maaari kayong makipag-usap sa Kanya. Higit sa lahat, kapag nahihirapan kayong manalangin, humanap kayo ng ilang kapatiran na tunay na nagmamahal sa Panginoon, at sabihing, "Maaari ba akong manalanging kasama mo o ninyo? Maaari ba tayong magkaroon ng oras na nagbabahaginan at nananalanging sama-sama?" Makikita ninyo na iyon ay isang oras ng napakalaking biyaya at tulong.

Ang Pananaw Natin sa Diyos ay Nakakaepekto sa Ating Panalangin
Ngunit mayroon pang ikalawang problema sa pananalangin, at ito ay ang ating pananaw sa Diyos. Ito'y isang tanong ng pag-unawa, hindi lamang na ang Diyos ay nariyan, kundi kung paano nakikipag-ugnay ang Diyos sa akin? Napakahirap kausapin ang hindi ninyo kakilalang tao. Napakahirap buksan ang inyong puso sa isang di-kilalang tao. Kung nariyan ang di-kakilala, nariyan siya, ngunit siya'y di-kakilala. Maraming mga bagay ang hindi ninyo masasabi sa kanya. Masasabi ninyo ang mga iyon sa mga kapatiran ngunit hindi sa isang di-kakilalang tao. Sa isang di-kakilalang tao, ang asal ninyo ay nasa espesyal na pamamaraan; kayo ay nasa inyong pinakamagandang asal. Ngumingiti kayo ng inyong pinakamagandang ngiti at nakikipag-usap kayo sa di-kakilalang taong ito sa kakaibang pamamaraan. Ngunit kapag umuwi kayo, kayo ay magre-relax at kalilimutan ang lahat ng panglabas na pag-uugali. Kalilimutan ninyo ang maganda ninyong ngiti dahil sa ang kasambahay ninyo naman ay inyong mga kapatid. Nabubuhay kayong kasama sila. Nakikita ninyo sila araw-araw. Maaari kayong nasa totoo ninyong sarili. Ito ang isang interesanteng bagay na mapupuna: kapag lumapit ang maraming Cristiano sa Diyos, hindi na sila nasa tunay nilang sarili; sila'y nasa pinakamabuti nilang pag-uugali. Kung kaya't sila'y may magandang ngiti na nakareserba para sa Diyos.

May tono pa ang ilan (tulad ng mga Obispong Anglikan) ng pananalitang para sa Diyos sa kung saan ang tenga ng Diyos ay sanay sa mataas na tono ng boses - isa o dalawang nota kaysa normal. Kailangan nilang gumamit ng mataas na tonong boses upang marinig ng Diyos. Ipinapakita nito sa atin kung paano lubhang katawa-tawa ang ganitong situwasyon kapag tayo'y walang tunay na pagkakilala sa Diyos, at tunay na nakapapagod ang makinig sa ganitong paraan ng pananalita at makita ang espesyal na klase ng pag-uugali at galaw at iba pa. Kapag tayo'y nananalangin sa Diyos, sino ba ang kinakausap natin? Ngayon, kapag ang turing ninyo sa Diyos ay tulad sa isang Arsobispo o isang Papa o kung anuman ito, maaaring mag-asal kayo sa ganitong pamamaraan. O kung ang isip ninyo sa Kanya ay tila baga isang diktador, o isang pinunong malupit, o hari, o presidente o anupaman, kinakailangan ninyong mag-asal sa ganitong paraan.

Kaya't dumating tayo sa puso ng mensaheng ipinagkaloob ng Panginoong Jesus sa atin dito sa ang "Panalangin ng Panginoon". Ang itinuturo Niya sa atin sa mga salitang "Ama Namin" ay isang buo at bagong pananaw o pagkakilala sa Diyos. Ito ang sinasabi Niya: Kapag ikaw ay naging disipulo, kapag ikaw ay naging isang anak ng Diyos, mayroon kang buo at bagong pagkakilala sa Panginoon. Nakita nating tinatalakay ng buong Sermon sa Bundok ang isang bagong tao at dito ay sinasabi Niya na kapag ikaw ay naging isang disipulo, ang buo mong pagkakilala sa Diyos ay magiging bago. Nakita natin na ang maging isang bagong nilalang ay ang pagkakaroon ng isang bagong pamamaraan ng pag-iisip, at dito'y sinasabi Niya kung ano ang bago nating paraan ng pag-iisip tungkol sa Diyos. Ang mga lumang pag-iisip tungkol sa Diyos ay dapat mawala na.

Ang Ating Lumang Pagkakilala sa Diyos ay Dapat na Mawala!
Maaaring ang pag-iisip ninyo tungkol sa Diyos ay tulad ng isang matapang na guro sa paaralan, o isang malupit na lolo, o anuman ang naiisip ninyo sa Kanya, at kayo ay natakot. Tulad ng naibabahagi ko sa inyo minsan, na sa Katolikong paaralan kami'y binibigyan ng mga larawan, at ang Diyos ay inilalarawan doon na nasa mga ulap bilang isang matandang lalaking may napakahabang balbas na nawala mismo sa ibaba ng mga ulap. Lagi ninyong iniisip: Gaano pa kaya ito kahaba roon? Kung ganito ninyo inilalarawan ang Diyos - gaya ng mga larawan sa Katolikong paaralan ibinigay sa amin noon - malinaw na iisipin ninyo na ang Diyos na nasa langit ay may mahaba at puting balbas, at tatanungin ninyo, "Mabait ba Siya? Mahigpit ba Siya? Mapagpasensya ba Siya? Siya ba'y...". Sa pangkalahatang pakiramdam natin, Siya ay may pagkamahigpit at hindi tayo masyadong makalalapit sa Kanya.

Kaya kailangan ninyong magpaikot-ikot sa mga sulok-sulok. Kailangan ninyong pumunta kay Maria dahil siya'y napakabait at napakaamo. Kapag tumingin kayo sa istatuwa niya, makikita ninyong siya'y napakabait at napakaamo. Ang kanyang mga kamay ay laging magkadikit na parang nananalangin. Ang mukha niya ay parang dalagang nasa 24 or 25 taon. Hindi ko alam kung ilang taon na siya sa larawang iyon, ngunit walang istatuwa ni Maria pa akong nakikita na siya ay hihigit pa sa 30 taon. Kaya't siya'y bata at mahabagin at mapagpasensiya at matulungin. Ngunit itong mukhang matapang na tao - isalarawan ninyo noong ako'y 6 or 7 taon na tumitingin sa matapang na taong ito na nakaunat ang Kanyang mga bisig, na may mahabang balbas - isang nakatatakot na larawan! Kaya't pupunta tayo kay Maria at sasabihing: "Gusto mo bang makipag-usap kay lolo?" Iyon ang tingin ko sa Kanya at maaaring sa tingin ay higit pa Siya kaysa sa lolo! Ang lolo ko ay walang balbas na tulad niyon, kung kaya't mas makabagbag-puso pa Siya kaysa sa isang lolo.

Ngunit sinasabi ni Jesus na: "Kapag naging isang Cristiano ka, kapag naging isang disipulo ka, ang buong pananaw mo sa Diyos ay dapat na lubusang magbago." Dapat lubusang magbago ang mga ganitong pag-unawa sa Diyos, kung saan wala tayong lakas ng loob na lapitan Siya at kinakailangan pang hanapin si Maria upang umikot pa sa likod at bumulong ng mga ilang salita sa kanyang tenga. Ano pa nga bang dahilan ng pananalangin kay Maria? Ito ang katuruan. Ang tanging dahilan kung bakit nananalangin kay Maria ay dahil sa kawalan ng lakas ng loob na lumapit sa Diyos. Masyadong nakatatakot ang Diyos para lapitan! At kapag maraming trabaho si Maria at di-malapitan, nariyan ang mga santo. Mas mabuting may mga santo kaysa sa wala. Maaaring mas may oras sila dahil sa napakaraming tao ang nananalangin kay Maria, kaya't sa mga santo na lang pupunta. Anong uri ng pag-unawa ito? Hindi ba nakita ng mga minamahal nating mga taong ito ang katuruan ni Jesus? Anong uri ng paglalapastangan sa katuruan ng Salita ng Diyos ito?

Hindi natin nais na maging malupit sa mga Katoliko nating kapatiran dahil ang Bibliya, kung ating matatandaan, ay isang saradong aklat para sa kanila sa loob ng mahabang panahon, at sila'y lubusang nagsusumikap ngayon upang makahabol. Kaya hindi tayo dapat na maging malupit sa kanila. Ngunit kailangan din nating alalahanin na ang ganitong pananaw sa Diyos ay hindi tanging sa mga Katoliko lamang. Sigurado ako na kung susuriin ninyo ang maraming Protestante, matatagpuan ninyong iyon din ang pananaw nila sa Diyos, kahit na hindi nila gagamitin ang mismong mga salitang ito. Kaya't ating nakita na kailangan natin ng bagong pananaw, bagong pag-unawa sa Diyos.

Kaya tinuturuan tayo ni Jesus na ang ating pananaw sa Diyos ay dapat magbago, at hindi natin dapat ituring ang Diyos, sa isang banda, na isang diktador na kinatatakutan, o sa kabilang banda, bilang isang lolo na sinasamantala. Tulad ng nasabi ko, noong ako'y maliit pa, iniisip ko na ang ating mga lolo at lola ay napakapasensiyoso at mapagmahal na mga tao. Parang walang katapusan ang pagpapasensiya nila sa kanilang mga apo, samantalang sa atin ay iba ang kanilang pakikitungo.

Tulad ng nanay ko, siya'y isang taong maselan; siya'y laging napakalinis. O, ang bahay ay napakalinis! Makintab ang sahig! Makintab ang mesa! Lahat ng bagay ay dapat malinis! Kapag nangahas kailanman akong ilagay ang bakas ng aking kamay sa anumang bahagi ng mesang salamin, naku, lagot na ako dahil mapagagalitan ako. Ngunit kapag ang anak kong babae ang naglagay ng bakas sa kung saan-saan, at itinumba ito o itinapon iyun, mayroong walang-katapusang pasensiya ang nanay ko! Ang sabi niya, "Hindi bale! Hindi ito mahalaga!" Kung kaya't inaakala nating baka ang Diyos, dahil Siya'y may mahabang balbas, maaaring mas mabait pa Siya kaysa sa isang lolo, dahil mas matagal na Siyang narito kaysa sa lolo. Dahil ang mga lolo't lola'y mababait, kung gayon, ang Diyos ay maaaring katulad ng mga "sugar daddies" na maaari nating hingan ng mga matatamis, ng pop corn at ice cream at kung anu-ano pa. Kaya't kailangan nating iwasan ang dalawang lumalabis na maling pag-iisip tungkol sa Diyos.

Itinuro ni Jesus ang Diyos Bilang Ama
Ngayon, itinuro ni Jesus ang Diyos bilang Ama. Pansinin natin: hindi lolo, kundi Ama. Nabanggit ko ngayun-ngayon lang na ang mga ama ay maaaring maging mahigpit. Ating tandaan ito bago tayo mag-umpisang maging labis na pamilyar sa pakikitungo sa Kanya. Ang mga ama't ina ay maaaring maging mahigpit. Ang aking ama ay napakahigpit noon sa akin. Ako'y napapalo halos araw-araw. Nagpapasalamat ako na ang Diyos ay di-katulad ng ama ko. Napapalo ako noon halos araw-araw dahil sa ako'y nag-iisang anak na lalaki at nais makasiguro ng ama ko na ang kanyang nag-iisang anak ay hindi magiging ‘spoiled' o laki sa layaw. Sa kagustuhan niyang makasiguro, siya'y lumabis. Ako'y napapalo sa bawat maliit na pagkakamali ko. Iyon ay hanggang sa 5 o 6 taon ako. Masasabi kong nagkaroon ako ng masamang pag-iisip sa mga ama dahil sa aking naging palagay, ang tanging gawain nila sa pamilya ay ang paluin ang kanilang anak na lalaki. Ako'y nagpapasalamat na pagkatapos ng digmaan, noong ang ama ko'y bumalik mula sa digmaan, nagbago ang buo niyang pag-uugali. Siya'y nagawi sa panibagong kalabisan: hindi na niya ako muling pinalo kahit minsan man. Siya'y naging isang matalik na kaibigan sa akin at naging labis siyang mabait at mapagmahal at pasensiyoso. Ang tao'y ganito.

Muli, ang mga lolo ay kakaiba; sila'y mahigpit sa kanilang mga anak, ngunit napakabait sa kanilang mga apo, tulad ng ama ni Helen, ang asawa ko. Ganoon siyang uri ng tao: hindi nakikipag-usap ni nakikipaglaro ang ama niya sa kanya. Nang dumating sa eksena ang aming anak na babae, nagulat na lang si Helen nang makita niya ang ama niya na nakaupo sa sahig at nakikipaglaro kay Evelyn! Wala pang nakikitang katulad nito si Helen. Napakurap na lang ang kanyang mga mata sa pagkamangha. Kaya't tandaan na ang sinabi ng Panginoong Jesus ay "Ama", hindi "lolo." May malaking pagkakaiba rito.

Ngunit una, pansinin nating wala sa katuruan ng Panginoon ang tungkol sa maaaring malabong pag-unawa sa Pangkalahatang pagka-Ama ng Diyos. Alisin natin agad-agad ang malabong pag-unawa na ito. Walang katuruan sa Kasulatan tungkol sa Pangkalahatang pagka-Ama ng Diyos, kung saan ang Diyos ay Ama ng lahat. Walang ganoong katuruan. May ilang panig, halimbawa ang mga "Unitarians," isang relihiyong sumibol mula sa Cristianismo, na may ganitong maling katuruan: na ang Diyos ay Ama sa lahat. Maliwanag na itinuro ni Jesus na ang Diyos ay hindi Pangkalahatang Ama, ngunit maaari Siyang maging "Ama natin." Ang Mabuting Balita ay tungkol mismo rito. Ito ang Mabuting Balita: na ikaw at ako, mga pangkaraniwang tao, ay tunay na maaaring maging mga anak ng Diyos. Iyon ay isang bagay na tunay na kamangha-mangha na kailangan nating pag-isipan.

Ang Isang Anak ay Makalalapit sa Ama
Ano kung gayon ang ibig-sabihin kapag tayo'y naging mga anak ng Diyos? Ito'y isang bagay na tunay na mahalaga. Noong nakaraang Biyernes, sa ating pag-aaral ng Bibliya, nakita natin na ang maging isang Cristiano ay hindi lang ang pagtakas sa impiyerno. Hindi iyon ang paksa ng pagiging isang Cristiano. Ang paksa ng Magandang Balita ay hindi lamang upang tayo'y makatakas sa impiyerno, kundi upang tayo'y maging mga anak ng Diyos. Nakita natin na sa pamunuan [hierarchy] sa langit, maraming iba't ibang mga ranggo. May mga espirituwal na nilalang. May mga anghel. May mga arkanghel. May apat na misteryosong nilalang na wala man lang pangalan; walang anumang pangalang makapaglalarawan sa kanila, tulad ng nababasa natin sa Pahayag at Ezekiel. Ang mga misteryosong nilalang na ito ay parang mas mataas pa kaysa ilan sa mga anghel, kaysa sa mga arkanghel, dahil sila ang pinakamalapit sa Diyos. Ngunit ang nakamamanghang bagay tungkol sa Magandang Balita ay ito: na tayo ay itinataas ng Diyos mula sa pinakamababang bahagi ng sangnilikha patungo sa pinakamataas, at inilalagay tayo na mataas pa sa buong pamunuan ng mga nilikha ng Diyos, at ginagawa Niya tayong maging Kanyang mga anak.

Madalas ninyong naririnig na tayo'y mga anak ng Diyos, ngunit alam ninyo ba kung ano'ng kahulugan niyon? Tayo'y itinataas, mismong katabi ng Diyos. Tulad ng sabi ni Pablo, tayo'y nakaupo sa sangkalangitan kay Cristo Jesus, mismo sa kanang kamay ng Diyos. [Efeso 2:6] Ang mga anak ay mismong katabi ng Diyos. Doon Niya nais kung saan sila: malapit sa Kanyang sarili. O, ang pribilehiyo, ang kagandahan niyon! Subukan ninyo lang na imuni-muni ito! Huwag ninyong tanggapin ang espirituwal na katotohanan, tulad ng nasabi ko kanina lang, sa isang mababaw na paraan, ngunit muni-munihing malalim ito hanggang sa umapaw sa puso ninyo ang pasasalamat, na tayo'y itinataas ng Diyos sa ganoong lugar.

Tunay na napakaganda na tayo'y maaaring maupo sa sangkalangitan, ngunit ito'y hindi dahil sa anupaman tayo. Huwag isipin ng sinumang Cristiano na mas magaling siya kaysa sinuman sa mundo. Karamihan sa atin ay higit na masama, higit na mababa kaysa sa ibang mga tao sa mundo, ngunit hinirang ng Diyos ang mahihina sa mundo upang lituhin ang mga malalakas. Ang mga mabababa ay itinataas ng mataas upang makita na ito'y sa Kanyang grasya.

Nabanggit ko na noon na ang aking ama ay isang opisyal na may kataasan ang ranggo sa China. Bilang resulta nito, ako'y naupo sa matataas na pook katabi ng mga ministro ng pamahalaan, katabi ng mga heneral, katabi ng mga punong ministro. Sino ba naman ako? Isang taong bale-wala! Isa lamang akong bata na walang sinuman ang titingin ng pangalawang beses, siguro, sa mga kalsada ng Shanghai o Nanjing o saanpaman. Ngunit dahil sa aking ama, natatamasa ko ang mga bagay na ito: na maupo sa kanang kamay ng Kataas-taasang Ministro. Natatandaan ko na ako'y naupo sa kanang kamay ni Wang Yang Wu, na noong panahong iyon ay Pangalawa sa Kataas-taasang Ministro. Siya'y nasa kaliwa ko at ang kanyang asawa ay nasa aking kanan. Ako'y naipit sa pagitan nila at sa pamamagitan nilang dalawa, nagawa nilang wasakin akong mabuti! Ang ibig kong sabihin ay sa pamamagitan ng pagtambak ng pagkain sa aking mangkok. Isang chopstick dito, isang chopstick doon, at ako'y nahirapang ubusin ang anumang nasa mangkok ko.

Hindi ko alam kung narinig ninyo na kung sino si Wang Yang Wu. Siya ang sumulat ng "Da Zidian," isang diksyunaryong Intsik, na isang malaking kontribusyon [sa China]. Ito'y isang diksyunaryong ang sistema ay gamitin ang apat na sulok [sa sulat-Intsik]. Siya'y isang taong nagmula sa pinakamababa, ngunit sa pamamagitan ng pagsisikap at malaking katalinuhan, narating niya ang isang napakataas na katungkulan. Kahit ngayon, nauunawaan kong siya'y maaaring buhay pa at nasa mataas na katungkulan sa Taiwan.

Ngunit heto, nasa tabi ko siya, at habang siya'y nagsasalita, tinatambak niya itong pagkain sa aking mangkok nang hindi namamalayan na ang kanyang asawa, sa kabilang dako, ay gumagawa rin ng ganoon. Ako'y nakikipaglaban ng isang matatalong labanan sa mga pagkaing ito na nasa aking mangkok. Ngunit naroon sa bilog na mesang ito, kung saan walang masyadong maraming tao, mga 15 o 16 katao, naroon itong taong bale-wala: ako. Ano'ng karapatang mayroon ako upang maupo sa mesang ito kasama ng lahat ng mga matataas na pinuno? Walang anumang karapatan, maliban sa kung sino ang ama ko.

Kaya, sa kaharian ng Diyos din, tayo'y mga taong bale-wala. Ngunit tayo nga'y tayo dahil sa habag ng Diyos, ang ating Ama, na tayo'y itinaas Niya upang maupo, saan? Sa sangkalangitan, saan? Kasama nina Abraham at Isaac, kasama ni Michael at Gabriel na mga arkangel, kasama ng apat na misteryosong nilalang, sinuman sila, na nababasa natin sa Pahayag, mga makapangyarihang mga nilalang sa sangkalangitan. Pag-isipan ninyo ito. Isang maliit na ikaw at isang maliit na ako ay nakaupo kasama ng mga taong ito, itong mga espirituwal na mga nilalang, na [kapag itinabi sa kanila] magmumukhang mga mani ang mga matataas na pinuno ng mundo. Isipin ninyo ito paminsan-minsan: ang pribilehiyong ipinagkaloob sa atin ng Diyos na tawaging mga anak ng Diyos! Kung ihahambing natin ang pribilehiyong ito, ang mga kaluwalhatian ng mundong ito'y simpleng lubos na walang saysay. Itinaas Niya tayong tulad nito.

Alam ninyo ba ang kahulugan ng matawag na isang anak? Kapag lumakad kayo sa kaharian ng Diyos - mga anak ng Diyos! Ah! Hayaang tumingin ang lahat ng mga anghel at mga sangkalangitang nilalang. Wow! Iyan ang anak ng Diyos! Iyan siya! Anong habag! Tulad ng sabi ni Pablo, tayo'y binayayaan Niya ng lahat ng espirituwal na biyaya sa sangkalangitan. [Efeso 1:3] Walang ipinagkait ang Diyos sa atin. Anong uri ng pagtanaw ng utang ng loob dapat mayroon tayo upang mamuhay ng isang buhay sa mundong ito na kalugod-lugod sa Kanya!

Alam ninyo, mga kapatid, kung minsan ako'y nasusuka, ako'y nakararamdam ng panghihina sa aking puso kapag may magsabing, "Ah, hindi ko magagawa iyan para sa Panginoon. Masyado akong maraming gawain. Busy ako." Iniisip kong: "Ano ba ang hindi nagawa ng Diyos para sa iyo?" Ano nga ba ang hindi nagawa ng Diyos para sa inyo? Mayroon bang habag siyang ipinagkait sa inyo at kayo naman ay masyadong abala para magkapanahon para sa Diyos? Kapag ang Diyos ang masyadong abala para magkapanahon sa inyo, mga kapatid, kayo ay tapos na. Sa oras na iyon, may problema ka na. Wala Siyang ipinagkait at nais nating ipagkait ito. Ang pakiramdam natin ay marami na tayong naibigay sa Diyos. Marahil ang ating asal ay nagpapatunay na tayo'y hindi pa nga mga anak ng Diyos, o kung tayo'y mga anak, hindi natin alam kung ano ang ibig-sabihin nito. Hindi rin natin alam kung ano'ng uring mga biyaya ang ibinigay Niya sa atin. Kaya't dapat nating makita na ang pagiging isang anak ng Diyos ay may pinakamataas na pribilehiyo. At sinasabi ng Panginoong Jesus na: "Kapag ikaw ay naging disipulo Ko, ikaw ay naging isang anak." Alam ninyo ba ang kahulugan niyon? At kapag kayo'y nanalangin, sabihing ‘Ama' - "Ama namin na nasa langit."

Pag-aralan kung gayon ano'ng uri ng paglapit mayroon tayo bilang isang anak. Anong daan, anong karapatan mayroon ako para lumakad lampas sa lahat ng mga guwardiya, lahat ng mga sundalo, lahat ng mga tao at ang kanilang mga opisina. Deretso akong lumakad papunta sa opisina ng aking ama. Ang ibang mga tao'y hindi makapasok. Hindi! Walang sinuman ang makaparoon. Tanging kung may espesyal na tipanan lamang sila makapaparoon. Ngunit ako - isang taong bale-wala - walang sinumang tututol, walang sinumang magtatanong. Maaari akong pumasok sa opisina ng aking ama nang 20 beses isang araw, anumang oras na gusto ko. Bakit? Ito'y dahil sa ako'y isang anak! Iyon ang dahilan. Hindi ako mataas na pinuno. Noong mga panahong iyon, wala akong edukasyon. Ako'y isang batang lalaki lamang. Hindi pa ako nakatutuntong sa unibersidad. Wala akong mga kakayahang maipapakita. Ngunit maaari akong makapasok sa opisinang iyon kahit na ilang beses, at walang sinuman - kahit gaanong karami ang mga guwardiyang naroroon, kahit gaanong karaming** mga komander o opisyales ang naroroon - walang makapipigil sa akin. Sa ganoong paraan, tayo'y mayroong daanan. Ito ang punto.

Iyon ang dahilan kung bakit ko sinabing iyon ang kagandahan ng pagkakaayos ng "Panalangin ng Panginoon." Kapag kayo ay nananalangin, paano kayo nananalangin? Nananalangin kayong tulad ng isang bata! Mayroon kayong paraang lumapit. Hindi kayo mapipigilan kahit pa ng lahat ng mga espirituwal na nilalang sa mundo, at sabihin sa inyong: "Hindi ka maaaring pumasok sa presensya ng Diyos." Sino'ng may sabi? Ako'y isang anak! Ito'y sa pamamagitan ng grasya ng Diyos. Hindi ko ito pinagtrabahuhan. Sino ang pinagtrabahuhan ang pagiging anak? Ano'ng maaaring ipagyabang? Ngunit sa pamamagitan ng awa ng Diyos, ako'y isang anak! Walang sinumang makapipigil sa akin; ako'y papasa-Kanyang presensya. Ano ang problema ninyo sa pananalangin? Nasaan ang problema? Maaari kayong makapasok sa pinakaloob-loobang presensya. Tulad ng sinabi sa sulat sa mga Hebreo: "Maaari na tayong makapasok sa pinakabanal, sa pinakaloob na lugar." [Hebreo 10:19]

Ating Pag-uugali: Ebidensya ng Ating Pagiging Mga Anak ng Diyos
Ngayon, ang tanging paraan upang tayo'y maging isang anak ay ang ipanganak muli. Paano tayo magiging isang anak? Sa pamamagitan ng kapanganakan - iyon ang kung papaano! Na tayo'y ‘naipanganak' ay nangangahulugang ang Banal na Espiritu ang Siyang gumagawa upang tayo'y maging isang anak. Hindi ito isang bagay na maaaring pagtrabahuhan. Ngunit narito pa ang isang bagay na kailangan nating bigyang pansin tungkol sa isang anak. Ang katuruan sa Kasulatan ay ito: kinakailangang patunayan ng isang anak na siya'y karapat-dapat sa kanyang buhay at pag-uugali. Ang ating pag-uugali ang ebidensiya ng ating pagiging anak.

Paano malalaman ng ibang tao na tayo'y mga anak ng Diyos? Sa katunayan, paano malalaman ninuman na tayo'y mga anak ng Diyos? Naipagkaloob sa atin ng Panginoong Jesus, ng Diyos mismo, sa karunungan ng Kasulatan, ang isang paraan kung paano natin malalaman na tayo'y Kanyang mga anak. Wala tayong papeles ng kapanganakan na maipapakita. Wala tayong pinanghahawakang anupamang ebidensiya na tayo'y mga anak ng Diyos, sa karunungan ng turo ng Diyos, maliban sa ating pag-uugali: na tayo'y mukhang mga anak ng Diyos.

Kaya nga, tuwing ako'y pupunta para makita ang aking ama, alam ng mga tao na: "Ito ang anak." Ngunit paano nila nalaman? Kailangang may mga paraan upang malaman ito. Hindi ko maaaring basta-basta sabihing, "Ako'y isang anak." Hindi ako maaaring pumasok sa opisina ni Mr. Trudeau [si Mr. Trudeau ang Punong Ministro ng Canada ng panahong iyon] at sabihing, "Nais kong makita si Mr. Trudeau dahil ako'y anak niya." Sasabihin nilang, "Ano? Hindi ka mukhang anak niya!" Ano ang gagawin ko? Dapat mayroong paraan upang mapatunayan ito: maaaring patunayan ng aking ama na ako'y anak niya, ngunit dapat sapat na may ebidensiya. At sa buhay na ito, ang tanging ebidensiyang mayroon tayo, na ipinagkaloob sa atin, ay ang ebidensiya ng ating buhay at pag-uugali - ang pagiging katulad ng Diyos.

Nakita natin ito sa ating pag-aaral, nang makita natin ang katuruan ng Panginoon sa Mateo 5:44-45. Binasa natin mula sa v44, "Ibigin ninyo ang inyong mga kaaway at idalangin ninyo ang sa inyo'y nagsisiusig;" V45: "Upang kayo'y maging mga anak ng inyong Ama na nasa langit...". Ngayon, hindi ibig sabihin ng Panginoong Jesus na sa pamamagitan ng paggawa nito, na tayo'y magiging anak, kundi tanging sa pamamagitan nito tayo mayroong ebidensiya ng pagiging anak. Wala tayong maaaring gawin upang maging anak. Wala tayong maaaring gawin upang makamtan ang buhay na walang hanggan, ngunit ang kinakailangan nating magkaroon ay ang ebidensiya ng pagiging anak sa ating buhay. Iyon ang lubos na kinakailangan. At kapag mayroong ebidensiya ng pagiging anak, makikita mo na walang hindi mo mapupuntahan.

Ngayo'y subukan ito at pagmasdan ang mangyayari. Subukan ninyong magkasala at tapos ay subukan ninyong manalangin, kung hindi kayo naniniwala sa aking sinabi. Makikita ninyong maaari ninyong ariin buong araw na kayo ay anak ng Diyos at tingnan kung makauugnay kayo sa Diyos sa inyong panalangin. Tingnan ninyo kung sasagutin ng Diyos ang inyong panalangin. Tingnan kung walang sagabal sa panalanging iyon. Hindi ito mangyayari. Iyon ang hindi totoo sa ating paghahalintulad. Kahit na nasaktan ko ang aking ama, makikita pa rin ng ibang tao na ako'y kanyang anak. Maaari pa rin ako makapasok. Ngunit malalaman ninyo na kapag nagkasala kayo, hindi lamang na nagkaroon kayo ng kasalanan, kundi malalaman ninyo na kahit papaano may hadlang sa inyong pananalangin.

Marami sa mga nagkasala ang nagsabi na: "Ang langit ay naging tanso at ang lupa ay naging bakal." Nakapagtataka! Anong ibig sabihin niyon? Ibig sabihin ba nito na ayaw tayo makita ng Diyos? Sabi Niya, "Kung ikaw ay magsisisi sa iyong mga kasalanan, makapupunta ka sa Akin kahit na anong oras." Hindi Niya sinabing ayaw na Niya tayong makita. Ngunit kahit papaano, biglang-bigla, may mga kapangyarihang hahadlang. Ang mga kapangyarihan ng kaaway ay maaaring humadlang. Binigyan mo sila ng paraan upang makahadlang. Ang ebidensiya ng pagiging anak ang dapat nating taglay kung gusto nating makipag-ugnayan sa Diyos. Hindi ito nangangahulugan na kung tayo ay nagkasala, hindi na tayo makapagsisisi. Tiyak na makapagsisisi tayo sa ating mga kasalanan. Maaari pa rin tayong manumbalik sa Diyos. Maaari pa rin nating hilingin sa Diyos na alisin ang mga balakid, ngunit ang mga balakid ay talagang darating. At ang mga balakid na iyon ay hindi lamang pangkaisipan. Makikita ninyo na ang mga iyon ay napakatotoong mga balakid.

Naibahagi ko na dati sa ilan sa inyo kung paano nang ang isang kapatiran natin ay nagkasala, natagpuan niyang hindi siya makapanalangin. Kahit na gustong-gusto niyang makapasok, ang pintuan ay sarado; hindi siya makapasok. Walang anumang paraan upang makapasok siya. Hindi naman sa hindi niya gustong manalangin. Hindi naman sa hindi niya gustong tumawag sa Diyos, pero ang daan ay sarado, na kahit paano may mga panlabas na kapangyarihan na nagsara ng pintuan. Sa ibang salita, binigyan niya ng pagkakataon si Satanas. Hindi ang Diyos ang nagsasara ng pintuan. Hindi ang mga anghel ang nagsasara ng pintuan, kundi si Satanas na ngayon ang humahadlang at nagsasara ng pintuan. At bigla na lang natin natagpuan na mayroon pala siyang awtoridad na gawin iyon, kahit na nakapagtataka. Binigyan siya ng isang pagkakataon. Buo natin itong tatalakayin kapag pinag-aralan natin ang panalanging: "Huwag mo kaming ihatid sa tukso".

Kinakailangan ninyong siguraduhin na walang kasalanan sa buhay ninyo kung nais ninyong manalangin, kung nais ninyong lumapit sa Diyos bilang anak. Ipinakikita nito ang punto na ang pagiging anak sa katuruan ng Panginoon ay isang bagay na hindi natin maaaring abusuhin. Hindi ito maaaring isantabi lang. Iyon ang isa pang punto na kailangan nating malinaw na maintindihan. Kung ito'y inabuso o isinantabi ninyo - hindi ito katanungang pangdoktrina o pagtatalo; ito'y ukol sa karanasan - mapapansin ninyong hindi kayo makalalapit sa presensya ng Diyos. Datapuwat ang tanging magagawa ninyo lang ay ang tumawag sa Diyos mula sa malayo at hilingin sa Panginoong alisin ang inyong kasalanan. Ang aking sinasabi siyempre ay ang tungkol sa mga mas seryosong kasalanan - mga seryosong kasalanang maaaring makasara ng pintong patungo sa Diyos.

Kaya't nakita natin ang pagkakaiba ng isang anak ng Diyos na nasa mundo at ng isang anak ng Diyos na nasa kaharian ng Diyos. Sa sanlibutan, dahil sa kayo ay anak, ang akala ninyo'y magagawa ninyo na ang lahat ng gusto ninyo at walang sinuman ang maaaring magtanong kung ano ang ginagawa ninyo o pagsabihan kayo. Nakalulungkot mang sabihin, ito ang aming naging karanasan sa China. Ang pagiging anak ng isang mataas na opisyal ay nangangahulugang maaari ninyong gawin ang kahit na anumang gusto ninyo at walang sinuman ang maaaring tumutol sa inyo. May mga anak ng matataas na opisyal na gumawa ng anumang gusto nila at gumawa sila ng lahat ng uri ng kasamaan. Maaari silang pumatay, maaari silang lumapastangan ng mga babae, at walang magagawa ang sinuman. Maaari silang pumasok sa isang tindahan, kumain at lumabas nang hindi nagbabayad. Walang nangahas na gumawa ng anuman tungkol dito dahil takot sila sa mga pamilya ng mga taong ito.

Ang mga pamilya ng mga matataas na opisyal na ito ay nabigyan ng isang espesyal na tsapa, na kung alin kakaunting tao lang ang mayroon. Kailangan lang nilang ilagay ang tsapang iyon sa likod ng sulapa [lapel] ng kanilang kuwelyo. Sa pagtihaya nito, walang sinuman ang mangangahas na pigilan silang pumasok saanmang lugar. Maaari silang kumain, pumasok sa isang restauran, sumakay sa isang eroplano o sa isang tren, o maupo sa trambiya na hindi nagbabayad ng anupaman dahil walang sinuman ang mangangahas na maningil sa kanila ng kahit na isang kusing. Ang gagawin lang nila ay ipakikita ang kanilang tsapa. Kakaunti lang ang naipamigay na espesyal na tsapang iyon.

Kaya't makikita ninyo na sa mundo, kayo ay anak pa rin at maaari ninyong gamitin sa maling paraan ang pribilehiyo ninyo bilang anak - maaari kayong magkasala - at walang mangangahas na pigilin kayo. Ngunit doon nagtatapos ang paghahalintulad dahil, sa kaharian ng Diyos, ang inyong pagiging anak ay kaagad na may kaugnayan sa ebidensya ng inyong pag-uugali. Sa sandaling hindi na magkatugma ang pag-uugali ninyo sa inyong pagiging anak - hindi nangangahulugang hindi na kayo isang anak kundi - nawala na ang pribilehiyo ninyo bilang anak. Sa katunayan, maaaring anak pa rin kayo, o tanging sa pangalan lamang, kahit alin sa dalawa, ngunit lahat ng pribilehiyo ng anak ay mawawala na sa inyo. Hanggang hindi pa kayo nakapagsisisi, hindi kayo mayabang na makalalakad tulad ng anak. Hindi kayo maaaring magpatuloy sa pag-iisip na: "Maaari akong magkasala at gawin ang anumang gusto ko." Hindi ninyo ito maaaring gawin.

Tunay na ibig kong bigyang-diin ang puntong ito dahil napakaraming mga Cristiano ang hindi nakikita ang kaugnayan ng pag-uugali at ng panalangin. Ang panalangin at ang pag-uugali ay may mahalagang kaugnayan - nagmamakaawa akong malinaw ninyong unawain ito - na kapag kayo ay nabubuhay sa kasalanan, hindi-hindi puwedeng makapasok ang inyong panalangin. At maaari ninyong sambitin ang "Ama Namin" hanggang gusto ninyo, ngunit wala, tunay na walang mangyayari sa inyo hanggang magsisi kayo sa inyong kasalanan. Kaya't masusing pansinin itong mahalagang bagay na ito sa katuruan ng Panginoon.

Tayo'y Naging Anak ng Diyos sa Buong Pagbukas ng Ating Buhay sa Espiritu
Ngayon, kapag ating naunawaan ang mga bagay na ito, makikita ninyo na tanging sa pamamagitan ng pagkapanganak muli, tulad nang nasabi natin kanina, at sa pamamagitan ng Espiritu ng Diyos, na maaari nating tawaging "Ama" ang Diyos. Hindi ito nangangahulugang maaari na kayong tumawag ng "Ama" dahil sa gusto ninyo lang tawaging "Ama" ang Diyos o dahil iniisip ninyo na: "Sinabi ni Jesus na sabihing ‘Ama Namin', kung kaya't sinabi ko ‘Ama Namin'!" Ang kinakausap ni Jesus dito ay ang Kanyang mga disipulo. Ako, tinawag ko ang Diyos ng "Ama" dahil lamang tinuruan ako ng "Panalangin ng Panginoon" noong ako'y nasa isang Katolikong paaralan, nang wala pa ako talagang karapatang sabihing "Ama namin"! Hindi Niya ako anak. May karapatan lamang tayong tawagin ang Diyos na "Ama namin" kapag pumasaating buhay na ang Espiritu ng Diyos. Ibig sabihin, tayo'y nagiging mga anak ng Diyos lamang kapag buong-buo nating ibukas ang ating mga buhay sa Banal na Espiritu. Binuksan ninyo na bang buong-buo ang inyong buhay sa Banal na Espiritu? At ang ibig kong sabihin ay buong-buo! Hindi gumagawa ang Diyos ng bahagi-bahagi lamang. Dalawa lang ang pinagpipilian: Nasa Kanya ang inyong buong buhay o wala talaga sa Kanya ang buhay ninyo.

Ito ay isang katotohanan na sinusubukan kong linawin sa mga tao saanman ako pumunta: Hindi gumagawa ang Diyos ng bahagi-bahagi lamang. Hindi Siya tumatanggap ng bahaging handog. Walang bahaging handog na kailanpama'y Kanyang tatanggapin. Kung nais ninyong maging isang anak ng Diyos at maranasan ang mga benepisyo at pribilehiyo at responsibilidad ng isang anak, kailangan ninyong buksan ang inyong buhay buong-buo sa Diyos. Ang dahilan kung bakit nahihirapan ang maraming mga Cristiano na magsabing "Ama Namin" sa panalangin at tunay na maunawaan na ito'y nanggagaling mismo mula sa puso ay dahil sa hindi nila buong-buong binuksan ang kanilang buhay sa Diyos. May mga Cristianong [nagbukas ng kanilang puso ng] 50%, 80%, at hindi nila nararanasan ang kagalakan ng pagiging anak. Kung nais ninyong malaman ang kagalakan ng pagiging anak, siguraduhin ninyo na tinatanong ninyo ang inyong sarili ngayon din, "Nakabukas ba ng buong-buo ang aking puso? Panginoon, ang aking puso ba'y tunay at buong-buong nakabukas sa Iyo?" Kung hindi, maaari ninyong sabihin ang "Ama namin"; walang pipigil sa inyo. Lahat ng tao'y maaaring magsabi kay Mr. Trudeau, "Kumusta, ama." Walang batas na magpipigil sa inyo at magsasabing hindi ninyo puwedeng sabihin iyon. Ang tanging problema ay titingnan niya kayo at sasabihing, "Hindi kita nakikita pa kailanman. Sino ka?"

Kaya't ang punto rito ay ito: kailangan ninyong buong-buong buksan ang inyong puso sa Kanya. Iyon ang sabi ni Pablo sa Roma 8:15: "...tinanggap ninyo ang espiritu ng pagkukupkop, na dahil dito'y sumisigaw tayo, Abba, Ama." May pagkakaiba sa pagtawag ng "Ama" mula sa inyong bibig at pagtawag mula sa inyong puso - iyon ang punto. Nang sabihin ng Panginoong Jesus sa "Panalangin ng Panginoon" na "Kapag kayo ay nananalangin, sabihin ninyong ‘Ama Namin'," hindi Niya ibig sabihin na "Sabihin ninyo lang ito sa iyong bibig." Ang tanong ay: Maaari ninyo bang sabihin ito mula sa inyong puso? Isipin ninyo ito ngayon din. Masasabi ba ninyo, habang nakaupo kayo riyang nakikinig sa Salita ng Panginoon, masasabi ba ninyo mula sa kaibuturan ng inyong puso ang "Ama", at mula talaga sa kaibuturan ng inyong puso? Kung masasabi ninyo ito mula sa inyong puso, ito'y dahil ang Banal na Espiritu ay gumagawa sa inyong puso, nagbibigay sa inyo ng pahintulot na sabihin ito.

Sinabi ni Pablo ito sa dalawang okasyon upang siguraduhing makuha natin ang punto. Iyon ay sa Roma 8:16: "Ang Espiritu rin ang nagpapatotoo kasama ng ating espiritu, na tayo'y mga anak ng Diyos" at sa Galacia 4:6: "At sapagka't kayo'y mga anak, ay sinugo ng Dios ang Espiritu ng kaniyang Anak sa ating mga puso, na sumisigaw, Abba, Ama." Doon nanggaling ang tunay na katiyakan. Ang tunay na katiyakan - ang katiyakan mula sa Bibliya, tulad ng makikita kapag tayo'y nakarating na sa Roma Capitulo 8 - ay ang katiyakang pinatutunayan ng Diyos sa atin, pinatutunayan ng Banal na Espiritu sa atin, na nagsasabing: "Oo, ikaw ay isang anak ng Diyos." Mayroon akong katiyakang ako'y isang anak ng Diyos; hindi ako nanghuhula lamang. Ako'y may katiyakang ako'y isang anak ng Diyos dahil pinatutunayan ito sa akin ng Espiritu. Hindi ito nakabatay sa sinasabing mga pangako na panglabas lang, dahil ang tanong ay kung kayo'y may karapatang angkinin ang mga pangakong iyon. Paano ninyo alam na kayo ay may karapatang angkinin ang mga pangakong iyon? Alam ninyo lamang ito kapag pinatutunayan ng Espiritu sa inyong espiritu na kayo ay anak ng Diyos at maaari ninyong angkinin ang mga pangakong iyon.

Naaalala ko ilang taon na ang nakalipas nang ako'y nasa Hong Kong, may isang pagtitipon kung saan nangangaral si Andrew See at inilarawan ang katotohanang ito sa kanyang mga salita. Sinabi niya na may isang tao na dumating at sinabi sa kanya na hindi siya sigurado na siya ay isang anak ng Diyos kahit na naipagkatiwala na niya ang kanyang buhay sa Panginoon ilang araw na ang nakaraan. Kaya't sinabi ni Andrew See, "Ano ang ipinalangin mo nang ikaw ay lumapit sa Panginoon?"

Ang sagot, "Ako'y nanalangin nang ganito: sinabi ko, ‘Ama'."

Sabi naman ni Andrew See: "Tigil! Sapat na iyan. Hindi ko na nais marinig pa ang natitira pa sa iyong panalangin."

Pagkatapos, itinanong nito kay Andrew See: "Bakit ninyo itinanong kung ano ang ipinalangin ko?"

"Ito'y dahil nais ko lang marinig ang unang salita. Nang sabihin mong ‘Ama,' sinabi mo ba ito mula sa iyong puso?"

"Oo! Sinabi ko ito mula sa aking puso."

Pagkatapos, sinabi ni Andrew See: "Purihin ang Panginoon! Ikaw ay isang anak ng Diyos."

Bakit niya sinabi ito? Nauunawaan niya ang katotohanang nakita natin dito mismo sa Roma Capitulo 8 at Galacia 4:6 na ang Espiritu ng Diyos ang nagbigay ng karapatan sa atin na sabihin mula sa ating puso ang "Ama". Nangangahulugan iyon na tayo ay tunay na naging anak ng Diyos. Buong-puso nating binuksan ang ating buhay sa Kanya. Iyon ang lihim ng panalangin.

Bukod-Tangi ang Pagturo ni Jesus na Tumawag Gamit ang "Ama",
Ngayon, kinakailangan nating mapansin na ang katuruan ng Panginoon ay bukud-tangi rito. Ang Panginoong Jesus lamang ang tanging tao na nakapagturo sa sinuman na manalangin sa Diyos bilang Ama. Alam ninyo ba iyon? Wala saanman, wala sa mga relihiyon dito sa mundo, wala maski sa Lumang Tipan, na makikita ninyo na tinatawag ang Diyos bilang "Ama" sa panalangin. Wala kahit saan! Walang sinupamang nakatatawag sa Diyos na "Ama". Alam ninyo ba iyon? Kung kaya't tayo na lumaki sa mga Cristianong paaralan, sa mga Katolikong paaralan, tulad sa ilan sa atin dito, ay nalaktawan matuntunan ito: ang bukud-tanging katuruang ito! Ang katuruan ng Panginoon ay walang kapareho. Wala pang naririnig na ganitong bagay sa kanilang buhay ang mga Hudyo, na kahit sino'y maaaring tumawag sa Diyos bilang "Ama."

Marami tayong mga panalangin ng mga Hudyo sa ngayon kung saan Siya'y tinatawag na Dakilang Hari at patong-patong ang mga titulong iniuukol sa Kanya, ngunit wala kahit saanman sa mga panalangin ng mga Hudyo, o sa Lumang Tipan, na ang Diyos ay tinawag bilang "Ama." Walang sinuman ang nagkaroon ng ganoong katawagan sa Diyos. Walang sinuman ang mayroon ng pribilehiyo na tawaging "Ama" ang Diyos. Isipin ninyo ngayon iyon. Iyo'y kung kaya't nang tayo'y naging mga bagong tao, ang buong kaisipan natin sa Diyos ay nabago sa ganitong kakaibang paraan: na tayo lamang ang tanging tao sa lupa, sa paglipas ng lahat ng henerasyon sa kasaysayan ng tao, na tumatawag sa Diyos na "Ama." At mayroon tayong karapatang tawagin Siyang ganoon sapagkat tayo, sa awa ng Diyos, ay naging Kanyang mga anak. Tanging kay Cristo tayo may ganitong pribilehiyong tawagin ang Diyos na "Ama namin," at higit pa rito, ang tawagin Siya bilang "Abba! Ama!"

Ano ang Kahulugan ng Pagtawag sa Diyos na "Abba! Ama!"
Ngayon, ang salitang "Abba" ay kapansin-pansin. Ang "Abba" ay ang bigkas sa Aramaic ng salitang "Ama." Makikita natin na ang salitang ito ay ginamit sa Bibliya mismo sa mga lugar na nabanggit ko sa Roma Capitulo 8 at Galacia 4:6. Sinabi ni Pablo na sa pamamagitan ng Banal na Espiritu, ating sasabihing, "Abba! Ama!" Ano'ng ibig sabihin niyon? O, ang kayamanan nito ay tunay na kamangha-mangha! Una sa lahat, ibig sabihin nito na sa pamamagitan ng grasya ng Diyos, tayo'y nakapasok sa isang pakikipag-ugnayan sa Diyos na pantay - isipin ninyo ito - sa Panginoong Jesus mismo. Hindi ba ito'y isang bagay na sapat na upang mamangha ang isang tao? Pantay sa Tanging Anak mismo! Ang Panginoong Jesus ang tanging tumatawag sa Diyos bilang "Abba! Ama!" Makikita ninyo ito sa Marcos Capitulo 14. Doon sa panalangin sa Hardin ng Getsemane, sinabi Niya, "Abba, Ama, may pangyayari sa iyo ang lahat ng mga bagay; ilayo mo sa akin ang sarong ito: gayon ma'y hindi ang ayon sa ibig ko, kundi ang ayon sa ibig mo." [v36] "Abba!"

Ang "Abba" ay ang uri ng salita na ginagamit ng mga Aramaic na tao sa ugnayan nila sa kanilang mga sariling ama. Ito'y isang pamilyar na bigkas na pagtawag, tulad ng mga Aleman na tumatawag ng "Papa," o ng mga Ingles na tumatawag ng "Daddy," o sa mga Intsik, ang tawag ay "Baba!" na malapit na malapit sa "Abba." Ang salita sa Shanghai ay mas mainam pa. Baka ang salitang Shanghai ay pag-aari ng kaharian ng Diyos dahil sa salitang Shanghai, eksaktong ang tawag namin ay "Ah Ba! Ah Ba!" kapag tinatawag namin ang aming ama sa pamilyar na bigkas. Ito'y kaparehong-kapareho ng sa Aramaic - isipin ninyo iyon. Alam mabuti ng lahat ng tao sa Shanghai ang salitang "Ah Ba!" "Abba, Ama!" Sa tamang tono pa, kaparehong-kapareho ng sa Aramaic: "Ah Ba," na kung saan ang diin ay nasa ikalawang pantig.

Isipin ito. Hindi sinasabi ng Diyos na tawagin natin Siyang "Ama," sa isang opisyal na tono kundi tawagin Siya bilang "Daddy." Wow! Ang mga Hudyo ay pinagpapawisan na sa ngayon [at nagsasabing]: "Tinatawag mo ang Dakilang Hari ng ‘Daddy'? Aba! Paano mo nagawa ito?" Bakit naman hindi? Tayo'y mga anak Niya! Paano ninyo ba tawagin ang inyong ama? Hindi ko alam kung paano ninyo tatawagin ang inyong ama; tinatawag ko ang aking ama na "Dad." Sa paglapit ko sa Kanya, hindi ko sinasabing: "Ama, sir, narito ako." Ngayon, sa lumang kaugalian ng mga Intsik, may ilang tao ang gumawa niyon sa pamamagitan ng mga salitang "fu qin da ren." Ito ay nangangahulugang "ang malaking taong ama," isang literal na salin na isang may pagpipitagang katawagan, ngunit napapalayo ang ugnayan.

Ito'y dahil sa mga pamilyang Intsik, madalas ay malayo ang ugnayan ng ama at anak. Ang ugnayan nila ay napakapormal at walang damdamin. Ngunit hindi ganoon ang gawi ng mga taong Aramaic, at lalo na sa mga Hudyo, na may napakalapit na ugnayan ang ama at anak. Sinumang nakapiling na ang isang pamilyang Hudyo ay nakaaalam iyon. Ang ugnayan ng mga ama at mga anak at ng buong pamilya ay magkakalapit. Kaya't ang ama'y tinatawag na "Abba, Ama."

Kaya't nakita natin na sinasabi ng Panginoong Jesus, "Ngayon kayo'y mga anak. Pumunta kayo sa presensya ng Diyos, at sabihing, ‘Daddy, Ama, nandito ako' at kausapin mo Siya." O, anong isang pribilehiyo! At iyon ay hindi lamang ginagamit ng mga bata. Sa madali't sinabi, nang tayo'y tumanda na, sinasabi pa rin nating Dad, di ba? Ang ibig kong sabihin, nang bata pa ako, tinatawag ko siyang "Dad." Nang tumanda na ako, tinatawag ko pa rin siyang "Dad." Hindi ko binago sa ibang katawagan. Ang salitang "Dad" ay hindi naman nangangahulugang walang pagpipitagan. Nais kong pansinin ninyo ito. Ito'y nagpapahayag ng malapit na kalooban - ang malapit na kalooban ng ama at anak - at pag-ibig na may pagkalinga at pagpipitagan. Pinagpipitagan ko ang aking ama kahit na "Dad" ang tawag ko sa kanya. Hindi ko siya inaabuso. Lagi kong pinagpipitagan ang aking ama at siguradong ganoon din kayo. Kaya't di-bale kung tawagin ninyo siyang "Dad". Hindi ito nangangahulugang hindi ninyo siya nirerespeto. Ang dahilan kung bakit ko idinidiin ang puntong ito ay dahil gusto kong tumungo sa isang may kinalamang katanungan dito.

Hindi ‘Walang Respeto' ang Pagtawag sa Diyos sa Pamilyar na "Ikaw"
Alam ninyo, sa Ingles, may kaugaliang tawagin ang Diyos bilang ‘Thou.' Ang salitang ‘thou' ay mula sa King James English [isang pagsalin ng Bibliya noong 1611 na tinatawag ding ‘Authorized Version']. Maraming taon na ang nakalipas, napansin ko na tinatawag ang Diyos bilang ‘Thou.' Ang aking laging tawag sa Diyos naman ay ‘You.' Ganoon ang aking pagtawag sa aking ama, ina at sa lahat na: ‘you.' Hindi ko kailanmang tinawag ang sinuman ng ‘Thou.' May nagsabi sa akin, "Alam mo, kawalang-galang iyan. Kailangan mong tawagin ang Diyos ng ‘Thou'." Ang sabi ko, "Kailan pa naging isang magalang na katawagan ang ‘Thou'? Ito'y simpleng isang katawagang nakaugalian na at bagay na walang kaugnayan sa paggalang. Mailalarawan ninyo ba ang sinumang taga-Inglatera na lalapit sa Reyna at magsasabing, "How art thou today?" Sasabihin ng Reyna sa kanya, "Ano ba'ng sinasabi mo?" Ang sagot: "Ipagpaumanhin ninyo. Ang salitang ‘thou' ay isang magalang na katawagan."

Ngayon, ang salitang ‘thou' ay hindi naging isang magalang na katawagan sa Ingles kailanman sa kasaysayan ng wikang ito. Walang makapaglilinlang sa akin tungkol dito. Ito'y isang piraso ng Pinahintulutang Ingles [Authorized English], at wala nang iba pa. Ngayon, kung may nagnanais na magsabi ng ‘thou', ipagpatuloy ninyo. Huwag ninyo ako hayaang maging sagabal! Kung iyon ang nakagawian ninyong sabihin, hindi ko ito ipagbabawal gamitin. Ang sinasabi ko lang ay: huwag hayaang magtalo tayo na ang salitang ‘thou' ay may kinalaman sa paggalang. Ito'y purong kaugalian lamang. Kailangan maintindihan natin na maaari nitong gawin ang pakikipag-usap sa Diyos nang di-natural. Ngunit kung hindi naman nakasasagabal sa inyo, mainam naman. Ngunit huwag ninyong sasabihin sa ibang tao, pahintuin ang ibang tao, tulad ng mga taong nagsubok na pahintuin ako, sa pagsabi ng ‘You.' Taon-taon na ang nakalipas, ang sinasabi ko ay ‘You.' At nakapagtataka pa nga, ginagamit kahit na ng Simbahan ng Inglatera [Church of England] ang ‘You' sa Inglatera. Inalis na rin nila ang ‘Thou' at tinatawag na rin nila ang Diyos ng ‘You.' Bakit? Ito'y dahil walang batang tumatawag sa kanilang ama sa ganitong kataka-takang ugali na gamit ang mga di-pamilyar na mga salita. Nakikipag-usap kayo tulad nang pakikipag-usap sa isang taong malapit sa inyo. Ito ang dahilan kung bakit nag-umpisang maunawaan ito ng mga tao at binabago na ito.

Katulad halimbawa nang isinalin ni Martin Luther ang Bibliya sa Aleman, hindi niya ginamit ang magalang na katawagan sa pagtawag sa Diyos, kundi ang pamilyar na pagtawag. Mali ba siya? Siyempre hindi! Bakit niya ginamit ang pamilyar na pagtawag? Ito'y dahil sa Alemanya, walang tumatawag sa kanilang ama sa magalang na pagtawag. Sa Aleman, alam ninyo na mayroong salitang ‘sie' at mayroong salitang ‘du'. Ang salitang ‘sie' ay ang magalang na pagtawang; ang ‘du' ang pamilyar na pagtawag. Ngunit walang anak ang tumatawag sa kaniyang ama ng ‘sie.' Hindi ninyo tinatawag ang inyong mga kaibigan ng ‘sie.' Wala kayong tinatawag sinuman sa miyembro ng inyong pamilya bilang ‘sie.' Ang laging ginagamit ninyo ay ‘du'. Iyon ang pamilyar na katawagan sa ‘ikaw'. Kaya, kung ang katuwiran tungkol sa ‘thou' bilang isang kagalang-galang na katawagan ay tama, kung ganoon ay mali si Luther, ngunit hindi naman siya mali. Makikita ninyo rin sa salitang Pranses, kapag nananalangin ang mga Cristiano, ang tawag ba nila sa Diyos ay ‘vous' o ‘tu'? Sigurado akong hindi nila tinatawag ang Diyos bilang ‘vous', ang magalang na katawagan, kundi gaya ng pagtawag ng bawat bata sa kanyang ama, bilang ‘tu.' Sa pamamagitan ng pagtawag nila sa kanilang ama sa pamilyar na katawagang ‘tu', siyempre hindi naman nila nilalapastangan ang kanilang ama kundi pinapakita na, "Ito ay aking ama; hindi isang di-kilalang tao o sinumang kinakailangan kong pasikatan o pakitaan ng panglabas na pitagan."

Kung kaya't tulad sa Intsik, kapag tinatawag namin ang Diyos, hindi namin sinasabing ‘nin' sa magalang na katawagan. Ang tawag namin ay ‘ni'. Hindi ko alam kung sa salitang Cantonese [salitang Intsik sa timog na parte ng Tsina at sa Hong Kong] ay mayroong ‘nin', pero sa Mandarin [salitang Intsik sa hilagang parte ng Tsina at pambangsang wika nito at ng Taiwan] ay mayroon. May ‘nin' ba sa Cantonese? Wala? Kung ganoon, walang problem ang mga Cantonese! Pero sa Mandarin, mayroon kaming ‘nin', ang magalang na katawagan, at tanging mga taong nagmumula sa matatandang pamilya ang maaaring tumawag pa sa kanilang ama bilang ‘nin'. Wala akong kilala ni isa sa kanila. Maaaring sila'y malayo sa aking henerasyon. Ngunit lagi naming tinatawag ang Diyos bilang ‘ni' at iyon ay tunay na nagpapahiwatig ng respeto, isang pag-uugali na may respeto.

Ang Mahalaga: Ang Pagkakilala sa Diyos at Pakikipag-ugnayan sa Kanya
Makikita natin na ang lahat ng ito'y mahalaga sa panalangin. At sa pang-apat na puntong ito'y kinakailangan nating magtapos. Ang kahalagahan nito sa panalangin ay ito. Nasabi na natin sa ikalawang punto na sa ating pakikipag-usap sa tao, kailangan nating malaman kung sino ang taong iyon at kung ano ang kaugnayan Niya sa atin. Sa pakikipag-usap sa isang di-kilalang tao, nakararamdam tayo ng pagkasarado o pagpipigil. Ngunit kapag ang kausap natin ay kilala natin, bukas ang ating puso sa kanya. Ngayon, sa pananalangin sa Diyos, hindi natin alam siyempre ang Kanyang itsura. Maaaring kapag nananalangin ang ilan sa inyo, sinusubukan ninyong tingnan Siya bilang isang malaking liwanag na nagliliwanag sa malayo, o sinusubukan ninyong ilarawan Siya. Ang problema sa ating mga isip ay kinakailangan pa nating subukang ilarawan ang hindi pa natin nakikita.

Ito'y tulad sa isang pakikipag-usap sa telepono. Nakasagot na ba kayo ng tawag sa telepono na sinubukan ninyong ilarawan ang itsura ng may-ari ng boses na nasa kabila ng linya? Narinig ninyo ang boses at sinubukan ninyong ilarawan ang taong may ari ng boses na iyon: ang taong ito ba'y mataba, payat, bilugan, malaki o pandak, o olandes [blond] ang kulay ng buhok. Ang ganitong paggamit ng imahinasyon ay madalas lubhang walang patutunguhan. Nakarinig kayo sa telepono ng isang mayaman at mataginting na tinig at isinalarawan ninyo sa inyong isip ang isang malaking tao, mataas at maitim ang buhok, may 40-pulgadang dibdib. Ano'ng pagkagulat ninyo nang makita ninyo siya at siya'y isang maliit na tao na napakaliit ang dibdib, ngunit nagtataglay ng isang napakalakas na boses. Kaya't kadalasan, nagkakamali ang inyong imahinasyon. O sa inyong pakikinig sa isang tinig sa radyo, sinusubukan ninyong ilarawan kung ano ang itsura ng taong ito, at makakasiguro kayo na palaging mali ang paglalarawan ninyo. Sinusubukan nating maisalarawan.

Ang punto rito ay: Sa panalangin, sinusubukan nating ilarawan ang Diyos, di ba? Sinusubukan nating makita Siya. Sinasabi nating, "Hindi ko kayang makipag-usap sa isang taong hindi ko mailarawan," kung kaya't sinusubukan nating ilarawan Siya. Pero tila nakararaos naman tayo sa pang-araw-araw na buhay. Sa inyong mga nagtatrabaho sa opisina, sa inyong pagsasagot sa telepono at pakikipag-usap sa di-kakilalang taong hindi ninyo pa nakikita sa tanang buhay ninyo, nakararaos naman kayo. Nagagawa ninyo ang inyong trabaho na hindi ninyo kinailangang isalarawan ang mukha ng kausap ninyo. Ang punto ay ito: hindi pinakamahalagang bagay ang itsura ng isang tao, kung ang espirituwal na mga bagay ang pinag-uusapan. Ngunit lahat tayo'y nabagabag na ng katanungang ito, di ba? Tayo'y nakaupo roon o nakaluhod doon at nagmumuni-muni, "Ngayon, ano ba ang itsura ng Diyos? Kung mailalarawan ko lamang Siya, makapapanalangin ako nang mas maganda."

Kung nais ninyong isipin si Panginoong Jesus, sa aking palagay, madali lang iyon. Mayroon Siyang katawang tao nang Siya'y pumarito sa sanlibutan. Nag-itsurang tao Siya. Ngunit hindi ako sigurado kung makatutulong na malaman kung olandesa o itim ang kulay ng buhok Niya, kung kulay asul o itim o anupamang kulay ang Kanyang mga mata. Subalit tingnan ninyo, ang isipan natin ay nakatuon sa mga mabababaw na mga bagay at nagiging isang malaking balakid ito sa pananalangin. Sinabi ng Panginoong Jesus, "Sabihin mong, ‘Ama Namin'," ngunit hindi naman nito itinataguyod kung ano ang itsura Niya. Hindi na mahalaga kung ano ang Kanyang itsura; ang mahalaga ay sino Siya at kung sino Siya sa aking kaugnayan sa Kanya. Yoon ang mahalaga.

Mayroon tayong isang kapatirang babae sa Liverpool, England na hindi nakita ang kanyang kapatid na lalaki sa loob ng 17 taon. Maliit na bata pa ito nang nilisan ang kanilang bahay. Paglipas ng 17 taon, hindi na niya alam kung ano ang itsura nito. Gaano kaya siya katangkad at ano kaya ang itsura ng mukha niya? Hindi niya alam! Hindi pa niya ito nakikita nang harapan. Ngunit isang araw, tumawag ito sa telepono at nakausap niya. Hindi niya alam kung ano'ng itsura ng kapatid niya, subalit ano'ng halaga nito? Ang alam niya ay, "Siya'y aking kapatid!" at iyon ang mahalaga. Alam niya kung sino siya sa kanilang ugnayan sa isa't isa.

Ngayon, hindi natin alam at walang magagawa ang magkunwari na alam natin ang itsura ng Diyos. Isang araw, makikita rin natin Siya. Tulad nang nakita natin sa Sermon sa Bundok, "Mapapalad ang mga may malinis na puso: sapagka't makikita nila ang Diyos." (Mateo 5:8) Makikita rin natin ang Diyos, ngunit sa kasalukuyan, nabubuhay tayo sa pamamagitan ng pananampalataya, na nangangahulugang hindi natin Siya nakikita sa pamamagitan ng ating mga mata, ngunit nabubuhay tayo sa kasiguraduhan ng ating kaugnayan sa Kanya. Tayo'y Kanyang mga anak! Tulad nitong kapatirang babae, ang taong iyon ay kanyang kapatid na lalake. Hindi nabawasan ang kanilang pagiging magkapatid dahil lang sa hindi niya alam kung ano ang itsura nito. Hindi na ba niya kapatid ito dahil sa hindi niya alam ang itsura nito?

Hindi ko nakita ang aking ama sa loob ng maraming taon noong panahon ng giyera. Sa digmaan laban sa mga Hapon, umalis ang ama ko, iniwan ang Shanghai, dumeretso sa hanay ng kaaway at nakibaka sa Chungking, ang kapital [ng China] noong panahon ng digmaan. Hindi ko nakita ang aking ama sa higit na 5 taon. Hindi ko na alam kung ano ang itsura niya. At alam ninyo, magkaiba ang makikita ninyo sa isang larawan at sa totoong buhay. Ito'y magkaibang-kaiba. Napansin ninyo ba iyon? Ako'y may mga larawan ng aking ama noong 5 taong nakalipas, bago siya umalis. Ang nakatatawang pangyayari ay nang tumayo siya sa harapan ko, hindi ko sigurado na siya'y aking ama. Kung itinabi ko sa kanya ang isang larawan niya, maaaring makita ko ang pagkakahawig. Ngunit nang makita ko siya, ito'y isang buong-ibang pagkakilala. Pero hindi ko na ba siya ama dahil hindi ko na maalala at hindi ko na alam kung ano ang itsura niya? Siya pa rin ang ama ko at lahat ay pareho pa rin. Kung kaya't sa katulad na paraan, hindi natin alam sa ngayon kung ano ang itsura Niya sa pisikal Niyang anyo, pero alam natin kung Sino siya. Siya'y ‘Ating Ama.' At sa pananalangin, kailangan nating matatag na maunawaan ang puntong ito. Kung hindi, ang pananalangin ninyo'y mapupunta sa mga bato dahil sa mga problemang hindi pag-intindi ng tamang pananaw.

Sa araw na ito, ibinuod natin mula sa katuruan ng Panginoon ang mahalagang bagay tungkol sa panalangin: na kung ating uunawain at panghahawakan ang katotohanang ito, ang buhay-panalangin natin ay hahantong sa isang bagong yugto [phase] dahil ang buong pag-iisip natin sa Diyos ay nagbago. Mahal natin Siya at ginagalang natin Siya. Makalalapit tayo sa Kanya tulad nang paglapit natin sa isang mahal na ama. Maaari nating kausapin Siya dahil alam nating Siya'y naririto.

Tapos ng mensahe.

*Ang mga bersikulo sinambit sa pagsaling ito sa Tagalog ay mula sa:

Ang Banal na Kasulatan, (based on) The Holy Bible, Authorized King James Version, Philippine Bible Society, Manila, 1994.

Isinalin ng Gospel Disciples Church, Philippines, 2004.

[Get it!]