CDC Home | Feedback  | updated on 28 May 2008

ChristianDisciplesChurch

A Christian Evangelism and Discipling Ministry

บทที่ 2 - มาพบกับพระเจ้า

การกระทำที่อาจหาญและมุทะลุ
พวกเราสองสามคนเริ่มจัดประชุมลับเพื่อถกกันถึงวิธีที่จะหนีออกจากประเทศจีน   เราตัดสินใจว่าจะให้สองคน (ผมเป็นหนึ่งในจำนวนนั้น) มุ่งลงใต้เพื่อหาทางออกจากประเทศจีน  และส่งข่าวเกี่ยวกับเส้นทางหลบหนีมาให้คนอื่นทราบ

เพื่อนร่วมทางของข้าพเจ้ากับข้าพเจ้าได้กระทำบางสิ่งที่ค่อนข้างอาจหาญและมุทะลุ  เราโดยสารรถไฟไปที่มลฑลกวางเจา (Guangzhou) และที่นั่นเองเราพยายามหาเงินและมัคคุเทศน์นำทาง เพื่อช่วยบอกเส้นทางที่จะข้ามพรมแดน แต่เราไม่สามารถหาใครได้เลย  ความจริงแล้วมัคคุเทศน์จำนวนมากถูกพวกทหารคอมมิวนิสต์ซึ่งปลอมตัวมาเป็นผู้ลี้ภัย จับประหารเป็นตัวอย่างตักเตือนประชาชน   ดังนั้นเราจึงตัดสินใจไปที่เมือง เสินเจิ้น ( Senzhen) โดยปราศจากมัคคุเทศน์  และจะแอบข้ามพรมแดนในเวลากลางคืน  ทั้งที่รู้ดีว่าเรากำลังเสี่ยงกับชีวิตของตนเอง    ถึงแม้ว่าเราเป็นคนไม่มีศาสนา แต่ข้าพเจ้าก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่ประหลาดในคืนก่อนที่เราจะออกเดินทางไปเสินเจิ้น   สัมผัสที่หกของข้าพเจ้าบอกว่า  เรากำลังมุ่งไปสู่ปัญหา   เพื่อนร่วมทางของข้าพเจ้าก็รู้สึกเหมือนกัน   เราจึงไม่แน่ใจว่าลางสังหรณ์นี้จะร้ายแรงแค่ไหน  ข้าพเจ้าตระหนักถึงบทความจีนที่บันทึกมาแต่โบราณว่า  การรับรู้ทางด้านจิตวิญญาณเป็นสิ่งสำคัญในการรบ  เพราะมนุษย์มีวิญญาณที่มีศักยภาพ สามารถสัมผัสถึงเรื่องฝ่ายวิญญาณได้  (พระคัมภีร์ก็กล่าวว่ามนุษย์มีวิญญาณ)  แต่เราไม่เข้าใจหลักการนี้ดีพอ  จึงขับไล่ความรู้สึกทั้งหมดนี้ออกไปโดยถือเป็นความรู้สึกที่น่าขัน

วันต่อมาเราก็ออกเดินทางไปเมืองเสินเจิ้น  เมื่อรถไฟมาถึงที่นั่น  เรารู้ว่าโชคของเราถูกปิดเสียแล้ว   ทุกหนทุกแห่งที่เสินเจิ้นถูกล้อมไปด้วยรั้วลวดหนาม  และมีทหารเฝ้ายามอยู่    ผู้เดินทางสัญจรจะถูกกันให้เดินผ่านพรมแดนทางบก   เราพยายามเดินตามฝูงชนที่กำลังมุ่งตรงไปยังฮ่องกง   คนส่วนใหญ่จะเดินข้ามไปฮ่องกง  แต่เราไปทางนั้นไม่ได้   ดังนั้นเราจึงแยกออกจากฝูงชนและเดินไปตามทางที่เข้าหมู่บ้าน   เราเดินไปเป็นระยะทางสั้นๆ ก็เห็นชายคนหนึ่งพร้อมกับเด็กชายตัวเล็กๆ อีกคนข้างหน้าเรา กำลังถูกทหารสามสี่คนห้อมล้อมตรวจเอกสารของเขาอยู่   เราพยายามแทรกตัวเบียดผ่านทหารเหล่านั้นระหว่างที่พวกเขากำลังยุ่ง  แต่ก็มีทหารคนหนึ่งเห็นเราและเรียกเรากลับมา   เมื่อเราไม่สามารถผ่านไปได้  พวกเขาก็เริ่มค้นตามตัวของเรา   โชคร้ายที่ข้าพเจ้าเอามีดพกสำหรับล่าสัตว์มาด้วย เพื่อใช้ป้องกันตัวในยามจำเป็น  เขายกมีดพกสแตนเลสที่ดูน่ากลัวขึ้นมาตรงหน้าข้าพเจ้าและถามว่า มีดนี้ใช้ทำอะไร   ข้าพเจ้าบอกเขาว่าใช้ปอกแตงโม !   เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อสิ่งที่ข้าพเจ้าบอก

เราจึงถูกจับและถูกส่งไปขังในคุก  พร้อมกับผู้ชายซึ่งมากับเด็กเล็กๆ คนนั้น

คุกที่พวกเราถูกจับไปขังนั้นเป็นบ้านหลังเล็กๆ ล้อมรอบด้วยเครื่องกีดขวางที่หนาหนักให้แยกออกจากกันเป็นส่วนๆ   เมื่อเรามาถึงคุกนั้น  ข้าพเจ้าก็ศึกษารายละเอียดรอบๆ ตัวเพื่อวางแผนหลบหนี    จากที่นั่นไกลออกไปข้าพเจ้ามองเห็นใบหน้าของผู้คนมองลอดออกมาจากหลังกำแพงที่หนานั้น   และมีทหารคอยยืนเฝ้าอยู่ทุกแห่ง   จากวิธีการเคลื่อนไหวและการถือปืนของพวกเขา ข้าพเจ้าก็บอกได้ว่าพวกเขาเป็นนายทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี  เราถูกปิดขังอยู่ภายในบริเวณคุก  และเราต้องคอยแล้ว คอยเล่า คอยเจ้าหน้าที่ซึ่งรับคำสั่งตัดสินมาบอกว่าจะทำอย่างไรกับเรา    เวลาค่อยๆ ผ่านพ้นไปช่างเหมือนกับยาวนานนิรันดร์  นักโทษบางคนก็ส่งเสียงกระซิบในหมู่พวกเขาเอง  บอกว่าพวกเราคงจะถูกนำไปยิงทิ้งแน่

ข้าพเจ้าได้พบกับพระเจ้า
เมื่อบุคคลหนึ่งๆ กำลังเผชิญหน้ากับความตาย  สภาพแบบนี้ทำให้เขามีความฉลาดและไวต่อความรู้สึกต่อสิ่งฝ่ายวิญญาณ   ข้าพเจ้านั่งอยู่ตรงนั้นกำลังคิดถึงตัวเอง "แม้ว่าข้าพเจ้าจะยังคงเยาว์วัยอยู่  สภาพที่เป็นอยู่นี้ก็เหมือนสุดปลายถนนสำหรับชีวิตข้าพเจ้าแล้ว  ความใฝ่ฝันทั้งมวล  ความทะเยอทะยานทั้งมวล   และความหวังทั้งมวลล้วนจบลงแล้ว   บิดามารดาของข้าพเจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้าพเจ้าบ้าง"  ข้าพเจ้าคิดถึงตนเอง  "ชีวิตทั้งหมดนี้คืออะไร ? เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ?"  ข้าพเจ้าเริ่มรู้สึกหมดหวัง  แล้วข้าพเจ้าก็บอกกับตนเองว่า  "ดีล่ะ  ข้าพเจ้าจะไม่นั่งนิ่งๆ ให้เสียเปล่า !  ถ้าข้าพเจ้าต้องตาย ข้าพเจ้าจะตายพร้อมกับการต่อสู้  ข้าพเจ้าจะเอาทหารไปกับข้าพเจ้าด้วยสักสองสามคน ก่อนที่พวกเขาจะยิงข้าพเจ้าตาย !"  ดังนั้นข้าพเจ้าจึงเริ่มศึกษาการเคลื่อนไหวของทหารคนหนึ่งเพื่อดูว่าข้าพเจ้าจะแอบฉวยปืนมาจากเขาได้อย่างไร

ทันใดนั้นมีนกตัวหนึ่งบินโฉบผ่านมาเหนือศีรษะข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงมองขึ้นไปยังท้องฟ้าสีคราม  และสงสัยว่ามีพระเจ้าอยู่บนนั้นจริงหรือ  พระเจ้ามีอยู่จริงหรือไม่?   ความเชื่อในพระเจ้าที่ปราศจากความสงสัยมากมายเป็นเหตุผลทางอารมณ์  แต่จะเป็นอย่างไรนะถ้ามีพระเจ้าองค์หนึ่งอยู่จริงๆ ?  ถ้าเป็นเช่นนั้น  ข้าพเจ้าก็คำนวณชีวิตของตนเองผิดไปอย่างใหญ่หลวงแล้ว   ข้าพเจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพระเจ้าทรงมีอยู่จริงหรือไม่ ? ดีล่ะ นี่เป็นโอกาสของข้าพเจ้า จะได้เห็นกันว่าพระองค์สามารถช่วยข้าพเจ้าได้หรือไม่

ข้าพเจ้ารู้ว่าข้าพเจ้าไม่มีสิทธิอ้างถึงพระเจ้า  ข้าพเจ้าเองไม่ได้แม้แต่จะเป็นคริสเตียน   ข้าพเจ้าเคยคิดว่าคริสเตียนอ่อนแอและโง่เขลา   ครั้งหนึ่งผู้อาวุโสในคริสตจักรเคยพูดกับข้าพเจ้าเกี่ยวกับการเป็นคริสเตียน  และข้าพเจ้าก็มีความสุขกับการทำลายข้อโต้แย้งของเขา   สำหรับข้าพเจ้าการที่เขาไม่สามารถหาเหตุผลปกป้องข้อโต้แย้งของตนเอง  เป็นการยืนยันความเชื่อของข้าพเจ้าว่า คริส-เตียนอ่อนแอทั้งด้านอารมณ์และสติปัญญา  และยังพิสูจน์ให้ข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้าไม่มีจริง   แต่ข้าพเจ้ากำลังผิดพลาด    ความล้มเหลวของผู้อาวุโสต่อการหาเหตุผลปกป้องข้อโต้แย้งของตน  ไม่ได้หมายความว่า จะไม่มีทางหาเหตุผลอธิบายปกป้องข้อโต้แย้งนั้น   ข้าพเจ้าตระหนักว่าข้าพเจ้าเองต่างหาก  ไม่ใช่ผู้อาวุโสผู้นั้น  ที่โง่ยิ่งกว่าใคร    ในที่สุด ความภูมิใจและความเชื่อมั่นในตนเองของข้าพเจ้าสร้างความสำเร็จอะไรสำหรับข้าพเจ้าบ้าง ?  ณ ที่นี้ ข้าพเจ้ากำลังนั่งอยู่บนก้อนหินก้อนนี้  กำลังรอคอยให้ชีวิตดำเนินไปสู่จุดจบอย่างน่าอาย

ข้าพเจ้ามองขึ้นไปข้างบน และสงสัยว่าบุคคลหนึ่งๆ จะสามารถมารู้จักพระเจ้าได้อย่างไร  แต่ข้าพเจ้าเองรู้สึกว่าพระเจ้าไม่เคยมาพูดคุยกับข้าพเจ้าเลย เนื่องจากวิธีการที่ข้าพเจ้าเคยเยาะเย้ยคริสเตียน   หรือบางทีข้าพเจ้าอาจจะไม่เคยพยายามอธิษฐานก็เป็นได้   แต่ข้าพเจ้าก็เคยได้ข้อสรุปมาว่า มีทางเดียวเท่านั้นที่จะรู้จักบุคคลหนึ่งๆ ได้คือ การไปพูดคุยกับเขา   หลักการของชีวิตข้อนี้เป็นเรื่องที่ใช้กับมนุษย์  แน่นอนจะต้องนำไปใช้กับพระเจ้าได้ด้วย  เมื่อคุณพูดกับพระเจ้าและพระเจ้าพูดกับคุณ  คุณก็จะได้รู้จักพระองค์   ดังนั้นข้าพเจ้าจึงพูดกับตนเองว่า  "ข้าพเจ้าจะต้องเริ่มต้นที่ใดที่หนึ่ง  ถ้าพระเจ้าทรงมีอยู่จริง  ก็สันนิษฐานได้ว่าพระองค์จะทรงตอบข้าพเจ้าเมื่อข้าพเจ้าพูดกับพระองค์"

ข้าพเจ้ากำลังเคาะประตูสวรรค์  ข้าพเจ้าไม่เคยรู้วิธีการอธิษฐาน   แต่รู้เพียงว่าข้าพเจ้าต้องสัตย์ซื่อกับพระเจ้า  ข้าพเจ้าจึงอธิษฐานว่า "โอ...พระเจ้า  ถ้าพระองค์อยู่ที่นี่  ถ้าพระองค์เป็นพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่  ถ้าพระองค์มีจริง  ถ้าพระองค์เป็นอยู่จริง   บัดนี้ข้าพเจ้ามาขอต่อหน้าพระองค์แล้ว  ขอให้พระองค์ช่วยข้าพเจ้าออกจากคุกนี้ด้วย   ถ้าพระองค์ไม่ช่วยข้าพเจ้า  ข้าพเจ้าอาจจะต้องตายในวันพรุ่งนี้ก็ได้   ถูกแล้ว  ข้าพเจ้ารู้สึกอายที่ร้องเรียกหาพระองค์ในขณะที่ข้าพเจ้าอยู่ในความยุ่งเหยิงนี้   ข้าพเจ้ายังรู้ว่าข้าพเจ้าไม่สามารถรอดได้ด้วยตัวเอง  ดังนั้น  ถ้าพระองค์จะช่วยข้าพเจ้าออกจากคุกและช่วยข้าพเจ้าให้รอดชีวิต  ข้าพเจ้าจะรู้ว่าพระองค์เป็นพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่  และข้าพเจ้าจะรับใช้พระองค์และดำเนินชีวิตเพื่อพระองค์ตลอดชีวิตที่เหลือของข้าพเจ้า"  ข้าพเจ้ารู้สึกว่าถ้าพระเจ้าทรงเป็นอยู่จริง  จะต้องเป็นสิ่งมหัศจรรย์อย่างมากที่ได้รู้จักพระองค์  และรับใช้พระองค์   บัดนี้คุณคงเห็นแล้วว่าเพราะเหตุใดข้าพเจ้าจึงกล่าวไว้ตั้งแต่เริ่มต้นคำพยานว่า  การมาเป็นคริสเตียนของข้าพเจ้า ไม่ได้แยกจากการรับใช้พระเจ้าของข้าพเจ้าเลย   ช่วงขณะที่ข้าพเจ้ามาหาพระเจ้า  ข้าพเจ้าได้ปฏิญาณแล้วว่าจะรับใช้พระองค์ตลอดชีวิตที่เหลือของข้าพเจ้า

หลังจากอธิษฐานอย่างนั้นแล้ว  ข้าพเจ้าก็นั่งลงโดยไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น   และแล้วก็มีบางสิ่งเกิดขึ้น  ข้าพเจ้าสัมผัสได้ว่าประตูสวรรค์กำลังเปิด  ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่ต่อพระพักตร์พระเจ้า !   แม้ข้าพเจ้าไม่เคยแสวงหาประสบการณ์ใดๆ กับพระเจ้า  ข้าพเจ้าก็ทราบว่าพระเจ้าทรงอยู่ที่นั่นรอบตัวข้าพเจ้า  ในเศคาริยาห์ 2:5  องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า "...เราจะเป็นเหมือนกำแพงเพลิงล้อมเธอไว้ พระเจ้าตรัสว่า และเราจะเป็นศักดิ์ศรีในเมืองนั้น" นี่เป็นประสบการณ์ของข้าพเจ้าอย่างแท้จริง แม้ข้าพเจ้าจะยังไม่ตระหนักถึงข้อนี้ในเวลานั้นก็ตาม    ข้าพเจ้ามีแต่ความชื่นชมยินดีในใจ ซึ่งข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้ากำลังจะบ้าไปแล้ว  ข้าพเจ้ามีความปิติยินดีอย่างเหลือล้นจนอยากจะกระโดดขึ้นลง  ข้าพเจ้าไม่เคยรู้สึกอะไรอย่างนี้มาก่อน  มันเหมือนกับการได้ดื่มสุราลงไป

ข้าพเจ้าสามารถเข้าใจความรู้สึกในวันเพนเทคศเตได้  บรรดาอัครทูตเต็มด้วยความชื่นชมยินดีเช่นนี้  จนกระทั่งคนอื่นคิดว่าพวกเขาเมาสุราไปแล้ว  ใบหน้าของข้าพเจ้าเปล่งปลั่งด้วยรัศมีแห่งความยินดี  เพราะเพื่อนร่วมทางของข้าพเจ้าที่ถูกจับมาพร้อมกับข้าพเจ้าถามว่า  ข้าพเจ้ายิ้มทำไม  ข้าพเจ้าควรบอกเขาว่าข้าพเจ้าได้พบกับพระเจ้าดีไหม ?  ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร  ข้าพเจ้าจึงบอกเขาอย่างง่ายๆ ว่าทุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดี  เขาย้อนถาม  "คุณหมายความว่าอย่างไรที่ว่า ทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี ?  เรากำลังจะถูกยิงทิ้งนะ !"  แต่ยิ่งข้าพเจ้าบอกเขามากเท่าใดว่าทุกสิ่งจะดีเอง  เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้น   เขาร้องตะโกนดังขึ้น  ดังขึ้น  จนกระทั่งทหารคนหนึ่งพูดว่า  "เงียบเดี๋ยวนี้นะ ! เราไม่อนุญาติให้พวกแกคุยกัน !"

การได้พบกับพระเจ้าเป็นสิ่งที่ช่างลึกซึ้ง  จนข้าพเจ้ารู้ว่าจะเกิดการอัศจรรย์ขึ้น  ข้าพเจ้าเริ่มถามตนเองว่าประสบการณ์นี้หมายถึงอะไร  มันน่าจะมีความหมายเพียงอย่างเดียวคือ  พระเจ้ากำลังตรัสกับข้าพเจ้าว่าพระองค์ทรงตอบคำอธิษฐานของข้าพเจ้า  และจะนำข้าพเจ้าออกจากคุก!  ในขณะที่ข้าพเจ้ากำลังคำนึงถึงเรื่องนี้อยู่  ท่านแม่ทัพลีก็กลับมาพร้อมกับ ผู้ชายและเด็กชายตัวเล็กๆ ที่ถูกจับนั้น    เขาเพิ่งซักถามชายคนนี้เสร็จ   ทหารก็เปิดประตูคุก  ผลักชายคนนั้นเข้ามาข้างในและปิดประตูดังปัง   บางทีชายวัยสี่สิบคนนี้อาจจะไม่ได้ทำอะไรผิดร้ายแรงเท่ากับข้าพเจ้า   เขาไม่ได้พกอาวุธ  นอกจากนั้นเขายังมาพร้อมกับเด็กชายตัวเล็กๆ ด้วย   ข้าพเจ้าขี้ขลาดเกินไปหรือไม่ที่คิดว่าพระเจ้าจะปลดปล่อยข้าพเจ้าจากคุก?

การซักถาม
ในไม่ช้าข้าพเจ้าก็ถูกเรียกเข้าไปซักถาม    เจ้าหน้าที่นำข้าพเจ้าไปยังอีกห้องหนึ่งซึ่งว่างเปล่า มีม้านั่งตัวเดียวตั้งอยู่ตรงมุมห้อง (ซึ่งเขาบอกให้ข้าพเจ้านั่งตรงนั้น)  และยังมีโต๊ะกับเก้าอี้อีกชุดหนึ่งตั้งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง (ซึ่งเป็นที่นั่งของเจ้าหน้าที่)  ข้าพเจ้าอยากนั่งใกล้กับเขามากกว่านี้  พอที่จะเผชิญหน้ากันได้   ดังนั้นข้าพเจ้าจึงยกม้านั่งและเดินตรงไปยังเขา   เขาดึงปืนออกมา และสั่งให้ข้าพเจ้าถอยกลับไปนั่งตรงมุมดังเดิม

เขาถามข้าพเจ้าด้วยคำถามมากมาย  เช่น  ข้าพเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ?  ข้าพเจ้าเป็นคนขององค์การลับใดหรือไม่ ?  ทำไมข้าพเจ้าจึงพยายามข้ามไปฮ่องกง ?

ข้าพเจ้าตอบว่า  "ใครก็ตามที่มีใจเป็นธรรมย่อมอยากเข้าไปฮ่องกง ?   ข้าพเจ้าต้องการเพียงหาเงินจำนวนหนึ่งในเสินเจิ้น  เพราะชีวิตของข้าพเจ้ายากลำบาก"   เขาพูดว่า  "ขอให้เราถามเจ้าในข้อที่เจ้ายังไม่ตอบ  : ถ้าเราให้โอกาสเจ้าไปที่ฮ่องกง เจ้าจะไปไหม?"  ข้าพเจ้าพูดว่า  "ถ้านั่นเป็นวิธีที่คุณกำลังใช้โวหารป้อนคำถามล่ะก็   ตกลง  ข้าพเจ้ารับข้อเสนอของคุณ  แต่คุณต้องการอะไรกันแน่?"

เขาดึงกระดาษโน้ตหลายแผ่นออกมา  เสร็จแล้ว  เขาก็สั่งให้ข้าพเจ้าประทับรอยนิ้วมือลงบนกระดาษนั้น  ข้าพเจ้าบอกว่าจะไม่ทำตาม  นอกจากว่าข้าพเจ้าจะได้อ่านคำสารภาพของตนเองก่อน  แต่เขาปฏิเสธ  โดยไม่ยอมให้ข้าพเจ้าอ่าน   ดังนั้นข้าพเจ้าจึงพูดกับเขาว่า  "ข้าพเจ้ากำลังเซ็นชื่อรับรองการตายของข้าพเจ้า  ถูกไหม ?"

เขาตอบว่า  "นั่นมันขึ้นอยู่กับเจ้าเองจริงๆ เจ้าอยากให้เราพิมพ์ลายนิ้วมือของเจ้าบนกระดาษนี้หรือไม่ ?"

ข้าพเจ้าอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางชนะได้  ไม่ว่าจะทำอย่างไรข้าพเจ้าก็คงถูกนำไปยิงทิ้งอย่างเดียว    ดังนั้นข้าพเจ้าจึงพิมพ์ลายนิ้วมือบนกระดาษนั้น  แล้วข้าพเจ้าก็ถูกพาออกไปจากห้อง   แล้วเขาก็เรียกเพื่อนของข้าพเจ้าเข้าไป   เขาพูดกับเพื่อนข้าพเจ้าว่า  "เพื่อนของเจ้าสารภาพหมดทุกอย่างแล้ว  นี่เป็นคำสารภาพ  อ่านดูสิ !"  หลังจากเพื่อนของข้าพเจ้าอ่านแล้ว  เขาก็หน้าซีด  เขาพูดว่า "อะไรนะ ?  เขาสารภาพทั้งหมดนี้หรือ ?"  วาระสุดท้ายของเราถูกตีตราแล้ว  จนถึงวันนี้ข้าพเจ้ายังไม่รู้แน่ชัดว่าข้าพเจ้าได้ "สารภาพ" อะไรไปบ้าง   นั่นเป็นเหตุที่ข้าพเจ้ามักระมัดระวังอย่างรอบคอบ  เมื่อข้าพเจ้าได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่า "คำสารภาพความเชื่อ"  ตามข้อกล่าวอ้างที่ร่างขึ้นโดยผู้นำ        คริสตจักรในจีน

เพื่อนของข้าพเจ้าเล่าให้ฟังว่า  ข้าพเจ้าสารภาพว่าเป็นสมาชิกในองค์การลับแห่งหนึ่ง  และข้าพเจ้าได้ทำสิ่งนั้น  สิ่งนี้  ข้อกล่าวหาที่ข้าพเจ้ายอมรับไปนั้นเพียงพอที่จะจับข้าพเจ้าไปยิงทิ้งได้มากกว่าสามครั้งทีเดียว !   เราไม่สามารถทำอะไรได้มาก  นอกจากรอพวกเขามานำเราไปยิงทิ้งจริงๆ    ข้าพเจ้ายืนยันคำสารภาพเหล่านั้นแล้วด้วยรอยนิ้วมือของข้าพเจ้าเอง    ข้าพเจ้าเริ่มสงสัยว่าพระเจ้ากำลังจะตอบคำอธิษฐานของข้าพเจ้าและนำข้าพเจ้าออกจากคุกนี้ได้อย่างไร

กลางคืนคืบคลานเข้ามา  และเรายังคงไม่ได้รับอาหารใดๆ ลงท้อง   แต่ละครั้งที่เจ้าหน้าที่เดินผ่านมาตรวจตรา  ข้าพเจ้าเดาว่าคงผ่านไปอีกชั่วโมงแล้ว   แต่เขาก็ต้องการขังเราไว้ในห้องเล็กๆ เพียงแค่คืนเดียวเท่านั้น   เช้าวันรุ่งขึ้นเขาพาเรากลับเข้าไปที่กลางสนามภายในคุกนั้นอีก   และเราก็นั่งลงบนก้อนหินก้อนเดิมอีกครั้งหนึ่ง   รอแล้ว  รอเล่า  ในบ่ายวันนั้น  เจ้าหน้าที่เรียกเราเข้าไปข้างใน  และพูดกับข้าพเจ้าว่า  "ฟังนะ  เราจะไม่ขังพวกเจ้าหรือยิงพวกเจ้า  เรากำลังจะพาพวกเจ้าไปส่งที่สถานีรถไฟ  และให้พวกเจ้าขึ้นรถไฟไป  จงออกไปจากที่นี่  กลับไปกวางเจา  และอย่ากลับมาที่นี่อีกถ้าไม่ได้รับอนุญาติ" ข้าพเจ้าถามตนเองว่า "มีบางสิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้หรือ?  เพราะเหตุใดเขาจึงปล่อยข้าพเจ้าหลังจากก่อกวนเอาคำสารภาพจากข้าพเจ้าไปจนสำเร็จแล้ว ? นี่เป็นกลลวงหรือเปล่า ?"

เขาพาเราย่ำเท้าตรงไปยังสถานีรถไฟ  และยัดเราขึ้นไปบนรถไฟ  เมื่อข้าพเจ้ามาถึงกวางเจา  ที่นั่นไม่มีทหารมารอคอยข้าพเจ้าอีก   ข้าพเจ้าพูดกับตนเองว่า  "เฮ้ !  เป็นความจริงหรือนี่ !  ข้าพเจ้าเป็นอิสระแล้ว !  เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?"  จนถึงวันนี้  ข้าพเจ้าก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  ข้าพเจ้าอยู่ภายใต้การปกครองของพรรคคอมมิวนิสต์จีนใหม่เป็นเวลาถึงเจ็ดปี  และข้าพเจ้ารู้ว่าการปฏิบัติของพวกเขาไม่ได้กระทำด้วยความเมตตาหรือกรุณา   พระเจ้าจะต้องกระทำบางสิ่งบางอย่างต่อเจ้าหน้าที่ระดับผู้บังคับบัญชาในคืนนั้นแน่นอน

ยิ่งกว่านั้น  เจ้าหน้าที่ไม่ได้บันทึกเหตุการณ์เหล่านี้ในสมุดพกของข้าพเจ้า (police book) ด้วยซ้ำ  เมื่อคุณเดินทางไปมาในประเทศจีน  คุณจะต้องถือสมุดหรือหนังสือเล่มเล็กๆ ที่บันทึกการเคลื่อนไหวของคุณ   ถ้าคุณเดินทางจากเซี่ยงไฮ้มาที่กวางเจาเป็นการชั่วคราว  คุณจะต้องแจ้งการเดินทางของคุณกับตำรวจ หลังจากที่คุณมาถึง   สมุดพกเล่มเล็กๆ ของข้าพเจ้าควรจะบันทึกว่า  ข้าพเจ้าพกอาวุธอันตรายมาด้วย  และเข้าไปในเขตหวงห้ามในเสินเจิ้น  โดยไม่ได้รับอนุญาติ   ซึ่งทำให้ข้าพเจ้าถูกจับกุม  แล้วข้าพเจ้าก็ได้สารภาพด้วยข้อหาอาชญากรรมที่มีโทษถึงตาย หรืออย่างน้อยที่สุดก็ส่งไปทำงานหนัก   การที่ข้อความเหล่านี้หายไป  เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าประหลาดใจมากขึ้น  เพราะเจ้าหน้าที่น่าจะต้องจดบันทึกเหตุการณ์นี้ในแฟ้มของเขาเองที่เสินเจิ้นด้วย   แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้บันทึกสิ่งใดในสมุดพกของข้าพเจ้า  ถ้าเขาบันทึกไว้อย่างนั้น  ข้าพเจ้าคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ต่อหน้าพวกท่านในวันนี้    ข้าพเจ้าคงจะไม่สามารถออกจากประเทศจีนได้  เพราะข้าพเจ้ามีรายชื่ออยู่ในบัญชีดำ ว่าเป็นผู้ต่อต้านการปฏิวัติ   ที่กล่าวมานี้เป็นประสบการณ์เกี่ยวกับการอัศจรรย์ครั้งแรกของข้าพเจ้า

พระเจ้าทรงนำข้าพเจ้าลงไปสู่จุดต่ำสุด
หลังจากกลับไปที่เซี่ยงไฮ้  ข้าพเจ้าวิ่งไปสู่ปัญหาอีกคำรบหนึ่ง : ข้าพเจ้าต้องรักษาสัญญาของข้าพเจ้าในการรับใช้พระเจ้าตลอดชีวิตที่เหลือของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารู้สึกตะขิดตะขวงจริงๆ   ข้าพเจ้าให้สัญญามากเกินไปหรือไม่ ?  บางทีข้าพเจ้าน่าจะให้สัญญาในบางสิ่งที่น้อยกว่านี้  เช่น การเข้าร่วมในคริสตจักรทุกวันอาทิตย์ตลอดชีวิตที่เหลือ !  หรือบางทีเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นแค่การบังเอิญ   บางทีอาจจะมีมนุษย์คนใดคนหนึ่งอธิบายเกี่ยวกับการถูกปล่อยจากคุกนั้นได้   ถ้าเป็นอย่างนั้น  เรื่องนี้ก็อาจจะไม่ได้เป็นการอัศจรรย์แม้แต่น้อย

ชีวิตในเซี่ยงไฮ้เริ่มยากลำบากขึ้นและหนักหนาสาหัสสำหรับข้าพเจ้า   อากาศเริ่มหนาวเย็นมาก   ข้าพเจ้าไม่รู้เลยว่าบิดามารดาของข้าพเจ้าอยู่ที่ไหน  เงินทองของข้าพเจ้าเริ่มหมด  เพื่อนฝูงก็ละทิ้งข้าพเจ้าเพราะพวกเขากลัวว่าข้าพเจ้าจะขอยืมจากพวกเขา   ไม่นานนัก ข้าพเจ้าก็สูญเสียเพื่อนทั้งมวลไปยกเว้นบุตรชายของคนกวาดพื้นคนหนึ่ง   เมื่อก่อนนี้ในยามที่ข้าพเจ้ามั่งคั่ง  ข้าพเจ้ายอมรับเขาเป็นเพื่อนเพราะเขาเป็นคนที่ดีมาก   แต่บิดาของข้าพเจ้ากลับอับอายที่ข้าพเจ้าคบหากับบุตรของผู้ที่ทำงานต่ำไร้การศึกษาเป็นเพื่อน   แต่ในที่สุด  เขานี่แหล่ะที่พิสูจน์ว่าเป็นเพื่อนที่สัตย์ซื่อคนเดียวของข้าพเจ้า   เขาอนุญาติให้ข้าพเจ้าอยู่ในห้องเก็บของ เพื่อข้าพเจ้าจะไม่ต้องนอนข้างนอก  ข้าพเจ้าเริ่มจนลง และจนลง  ข้าพเจ้าขายนาฬิกาและทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่มีอยู่เพื่อซื้ออาหาร  วิธีนี้ช่วยให้ข้าพเจ้าอยู่รอดได้อีกเดือนหรือสองเดือน

พระเจ้ากำลังจัดการกับข้าพเจ้า  พระองค์ทรงนำข้าพเจ้าจากจุดที่มีอำนาจและตำแหน่งสูงสุดลงมาเป็นเด็กข้างถนน - เป็นเด็กข้างถนนอย่างแท้จริง เพราะข้าพเจ้าต้องอาบน้ำที่ก๊อกน้ำนอกบ้านซึ่งคนอื่นเขาใช้ล้างรถกัน  ข้าพเจ้าไม่สามารถซักเสื้อผ้าได้ เพราะข้าพเจ้าไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน  เสื้อเชิ้ตสีขาวของข้าพเจ้ากลายเป็นสีเหลือง ข้าพเจ้าได้รับประสบการณ์เหมือนกับบุตรน้อยในคำอุปมาเรื่องบุตรหายไป   จากอำนาจและตำแหน่งที่สูงสุด  องค์พระผู้เป็นเจ้าต้องเคี่ยวเข็ญข้าพเจ้าลงมาเป็นเด็กข้างถนน

การพบกับพระเจ้าครั้งต่อไป
เมื่อเพื่อนในโลกนี้ทอดทิ้งข้าพเจ้าหมดแล้ว  ข้าพเจ้าก็เริ่มสงสัยว่าคริสเตียนจะเป็นอย่างไร  ข้าพเจ้าจึงเดินเป็นระยะทางไกลไปยังคริสตจักรแห่งหนึ่งโดยปราศจากความยินดียินร้ายว่า ข้าพเจ้าจะพบอะไรบ้างที่นั่น   พระเจ้า ทรงมีเวลาที่อัศจรรย์ของพระองค์  พระองค์ทรงจัดให้ข้าพเจ้าไปถึงตรงกับเวลาประชุมของคริสตจักรพอดี  ข้าพเจ้าเคาะประตู  และผู้ที่มาเปิดประตูก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้อาวุโสคนที่ข้าพเจ้าเคยพูดจาเยาะเย้ยนั่นเอง!  เขาจำข้าพเจ้าได้และพูดว่า  "อีริค! เข้ามาสิ!"  เขาเป็นคนที่อบอุ่นมาก และใจดี ทำให้ข้าพเจ้าสัมผัสถึงบางสิ่งที่ไม่เหมือนคนอื่นในคริสเตียนเหล่านี้  ข้าพเจ้าไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดพวกเขาจึงให้ที่พักพิงโดยไม่มีความขมขื่นต่อข้าพเจ้าที่เคยเยาะเย้ยพวกเขา   ในครั้งแรกข้าพเจ้าชื่นชมยินดีกับความเมตตาของพวกเขา  แต่ในไม่ช้าข้าพเจ้าก็เริ่มสงสัยนิดหน่อย    พวกเขาพยายามจะทำให้ข้าพเจ้าเปลี่ยนศาสนาโดยมีแรงจูงใจแอบแฝงหรือเปล่า ?  อย่างไรก็ตามภายหลังข้าพเจ้าจึงตระหนักว่า  ถึงแม้พวกเขาจะชักจูงให้ข้าพเจ้าเปลี่ยนศาสนาได้  แล้วพวกเขาจะเอาอะไรจากข้าพเจ้าเล่า  ซึ่งเป็นคนที่ไม่มีทั้งเงินหรือทรัพย์สมบัติใดๆ เลย

เมื่อคริสตมาสมาถึง  สุภาพสตรีคนหนึ่งในคริสตจักรพูดกับข้าพเจ้าว่า  "ถ้าคุณไม่มีอะไรทำในวันคริสตมาส  กรุณามาดื่มน้ำชาที่บ้านของฉันพร้อมกับพี่น้องในคริสตจักรสิ"

คำเชิญของเธอกระตุ้นความสงสัยของข้าพเจ้า   แม้บัดนี้ข้าพเจ้าจะเป็นคนที่คุ้นเคยกับความหิวเสียแล้ว    ข้าพเจ้าก็ยังพบว่าคำเชิญของเธอยากที่จะขัดขืนได้     เมื่อวันคริสตมาสมาถึงข้าพเจ้าก็ต่อสู้กับตนเองตลอดบ่าย  พยายามตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่ไปดี   จนกระทั่งฟ้ามืด  ในที่สุดข้าพเจ้าก็ตัดสินใจไปที่บ้านของเธอ   ข้าพเจ้ามาถึงช้ามากจนกระทั่งแขกทั้งมวลกลับไปหมดแล้ว  ข้าพเจ้ารู้สึกขวยเขินมากและพูดกับพวกเขาว่า "ขอโทษครับที่มาช้า  ข้าพเจ้าจะกลับตอนนี้เลย"  แต่สุภาพสตรีท่านนั้นรีบเชื้อเชิญข้าพเจ้าเข้าไปข้างใน  ทุกคนกลับไปหมดแล้วยกเว้นสุภาพสตรีท่านนี้กับพี่ชายคนหนึ่งชื่อ  เฮนรี่  ชอย

เฮนรี่เป็นคนกวางตุ้ง  ซึ่งมาอาศัยอยู่ในเซี่ยงไฮ้นานแล้ว  เขาเป็นนักวิจัยเคมีที่หลักแหลม  ซึ่งสร้างสิ่งต่างๆ มากมาย  รวมทั้งน้ำหมึกพิเศษ และน้ำยาเคมีสำหรับการถ่ายภาพ ซึ่งคนจีนไม่สามารถผลิตได้ในเวลานั้น   ในไม่ช้าข้าพเจ้าก็เริ่มพูดคุยกับเฮนรี่  ข้าพเจ้าสัมผัสถึงบางสิ่งที่แปลกเกี่ยวกับตัวเขา  เขาเริ่มเล่าเกี่ยวกับพระเจ้าและพระเจ้าทรงเป็นจริงในชีวิตของเขาได้อย่างไร  แต่ก็สัมผัสได้ว่าเจตนาของเขาก็คือ ต้องการให้ข้าพเจ้าเปลี่ยนศาสนา  ข้าพเจ้าจึงค่อยๆ ปิดตัวเอง  และหยุดฟังเขา   เขายังพูดต่อไปเรื่อยๆ แต่ข้าพเจ้ากลับใจลอย   ทันใดนั้นความรู้สึกสำนึกบางอย่างที่ทรงพลังก็เข้ามาในใจดังที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน   ในเนื้อหนังนั้น  พระวิญญาณของพระเจ้าทำให้ข้าพเจ้าสำนึกเกี่ยวกับความหยิ่งผยองของข้าพเจ้าเอง  ยิ่งกว่านั้นองค์พระผู้เป็นเจ้ายังเตือนข้าพเจ้าถึงสัญญาที่ข้าพเจ้าเคยให้กับพระองค์ที่สนามในคุกนั้น  ความสำนึกนั้นแรงมากจนทำให้ข้าพเจ้าตระหนักถึงคำถามเกี่ยวกับความจริงเหล่านั้น  ข้าพเจ้าได้พบกับพระเจ้าอีกครั้งหนึ่ง

ในขณะที่เฮนรี่ยังคงพูดอยู่นั้น  ข้าพเจ้าก็พูดขึ้นว่า  "หยุดได้แล้ว !"  คำนี้ทำให้เขาประหลาดใจมาก  และถามว่า  เขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า  ข้าพเจ้าตอบว่า  "เปล่าเลย  ข้าพเจ้าอยากต้อนรับพระเจ้าเดี๋ยวนี้เลย !  ข้าพเจ้าต้องทำอย่างไร ?"

เขาบอกว่า  "อย่างนั้นคุกเข่าลงด้วยกันกับข้าพเจ้า  พระเจ้าทรงเป็นกษัตริย์เหนือกษัตริย์  และเจ้านายเหนือเจ้านาย  ดังนั้นคุณจะต้องมาหาพระองค์ด้วยความถ่อมใจ"

เมื่อเราคุกเข่าลง  ข้าพเจ้าถามเขาว่า  แล้วจะต้องทำอย่างไรต่อไป  เขาตอบว่า "เราจะอธิษฐานด้วยกัน  ให้อธิษฐานจากใจของคุณ"  ข้าพเจ้าถามเขาว่าจะอธิษฐานอย่างไร  เขาตอบว่า "ให้บอกกับพระเจ้าอย่างง่ายๆ ถึงสิ่งที่อยู่ในใจของคุณ สารภาพบาปของคุณและขอบคุณพระองค์สำหรับพระเมตตา และการช่วยให้รอดด้วยความรักของพระองค์"  เมื่อข้าพเจ้าเริ่มต้นอธิษฐาน  ข้าพเจ้ารู้สึกสิ่งทั้งมวลบริเวณนั้นสั่นไปหมด  ทุกสิ่งในห้องสว่างจ้า  คล้ายกับมีคนมาเปิดสปอตไลต์ดวงใหญ่  โดยพื้นฐานแล้วข้าพเจ้าเป็นคนที่ปราศจากความรู้สึก  แต่กระนั้นข้าพเจ้าก็ยังสงสัยว่า  เพราะเหตุใดทุกสิ่งในที่นั้นกำลังสั่นไปหมด  ตรงนั้นเองข้าพเจ้ากำลังมอบชีวิตของตนแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า และมีบางอย่างที่ลึกซึ้งเกิดขึ้นกับข้าพเจ้า  ทั้งชีวิตของข้าพเจ้าเปลี่ยนไป  พระเจ้าทรงเสด็จเข้ามาในชีวิตของข้าพเจ้า  และนั่นเองเป็นจุดเริ่มต้นของการก้าวเดินอันยาวนานกับองค์พระผู้เป็นเจ้า

[Get it!]

Difficult in reading?
Change the font size here:

Strength & Weakness Series:

- Lamb or Wolf?
ลูกแกะหรือหมาป่า

- Salvation and Weakness
ความรอดกับความอ่อนแอ

- To Live is Christ
มีชีวิตอยู่ก็เพื่อพระคริสต์

- The Invincible Christian Life
ชีวิตคริสเตียนที่มีชัยชนะ

Spiritual Direction Series:

- Having God as Friend
มีพระเจ้าดั่งสหาย

Testimonies:

- How I Have Come to Know God 1
ลูกแกะหรือหมาป่า

- How I Have Come to Know God 2
มาพบกับพระเจ้า

 Copyright 1998-2007. All Materials in this site are copyrighted unless otherwise stated. Best viewed with IE6.0 and 1024 by 768 resolution.